De Gelukkige Single

Ja, het staat nog steeds te koop. En waar ik steeds maar weer had dat het wonen hier als een tijdelijkheid voelde, alsof ik pas weer door zou kunnen als ik iets voor mezelf zou hebben, voel ik vandaag duidelijk dat het leven hier goed is. Dat het niet meer tijdelijk is dan iets anders. Ik woon hier goed. Oke, ik investeer niet in het opbouwen van het huis. Maar ik investeer door hier te wonen wel in mijzelf. Het doet mij goed te wonen zo buiten alles. Wonen zonder directe buren. Wonen op het platteland. Met mijn grote tuin. Die me zoveel privacy geeft. Het is goed zoals het is dus. Ik hoef niet meer het gevoel te hebben dat ik in de wacht sta. Dat is namelijk niet zo.

Ik draag mijn ramen,
mijn vensters op de wereld.
Het uitzicht bewaard.

En wat doe je nou met deze vakantietijd, als je single bent? Ik ben er niet de persoon naar om alleen op vakantie te gaan. Ik heb het wel eens gedaan, en ik kan me goed vermaken, maar het is ook saai. Niemand om de mooie dingen mee te delen. Niet verrast worden omdat je een andere afslag neemt dan dat je zelf zou nemen. In een groep mee dan? Hm, ook gedaan en is best leuk, maar niet te lang en uiteindelijk ook niet echt mijn ding. Met een goede vriend of vriendin dan? Nee, is helemaal niks voor mij. Vriendschappen zijn voor mij gebaseerd op gedoseerd contact, gericht op bepaalde eigenschappen van elkaar waarin je elkaar aan kunt vullen. Om dan een week of langer 24-7 met iemand op te moeten trekken dan is dat mij te veel.

Nee, voor mij is een geslaagde vakantie echt die die ik met mijn partner vier. Dan is het relaxed, vertrouwd en zalig. Dan geniet ik echt. Dus heb ik nu een week vrij genomen en blijf gewoon thuis, ga schrijven aan mijn scripties en geniet van het weten dat ik niet hoef te werken. En ga ik in september een weekend een yoga workshop doen. Dat is dan weer heel erg lekker.

En dan ineens is er het besef en het bijbehorende verdriet dat E1 en ik onze relatie op een heel slechte manier beëindigd hebben. En dan heb ik het even niet over wie de aanstichter is geweest, maar wel hoe het daarna verder is gegaan. We hebben dit ontzettend slecht gedaan. Niet alleen E1, maar ook ik. We zijn respectloos met elkaar omgegaan, allebei in pijn en opperste verwarring en een en al onvermogen om hier iets goeds mee te doen. Wat een zootje.

Het blijft maar doorgaan, elke keer weer ene nieuw gezichtspunt wat me milder maakt over de situatie. En de hoop dat ik het een volgende keer anders kan doen. Misschien dat ik zelfs kan voorkomen dat het overgaat.

We shall see. Eerst maar eens een PNP tegenkomen.

mmm, ze flirt met me,
denkt de man bij zichzelf. Maar
ze kijkt naar de vrouw.

Wat het een met het ander te maken heeft? Het gebeurde bij die uitvoering, Groningen stationshal. En het gebeurde natuurlijk niet letterlijk, maar mijn confabulant vermogen maakt dit er van. Dan heb ik meer lol.

Op een dag leer je het subtiele verschil kennen,
tussen een hand vasthouden en een ziel ketenen.

Dan leer je dat liefde niet betekent : leunen
en dat gezelschap niet betekent : veiligheid.

Je ontdekt dat een kus geen contract is,
en een cadeau geen belofte.

Je begint je nederlagen te accepteren met je hoofd omhoog, en je ogen open.

Je leert te vertrouwen op vandaag om mee te werken
omdat morgen te onzeker is voor plannen.

En na een poos leer je dat zelfs zonneschijn je verbrandt
als je er te veel van krijgt.

Dan wordt het tijd om je eigen tuin te beplanten
en zorg te dragen voor je eigen ziel
en wacht je niet langer op wonderen van buitenaf.

En dan weet je dat je écht kunt volhouden
en dat je écht sterk bent
en dat je echte waarde hebt
en je leert, en je leert …

Bij ieder afscheid leer je.

Voltaire