Voor wie het nog niet wist, ik woon in NO Friesland. Een gebied waar god nog grip heeft op de mensen, en als een soort nieuwjaarswens, want op 1 januari, werd er een foldertje bij me binnen geschoven. Maar waar een nieuwjaarswens je het goede toewenst, werd hierin een vraag gesteld. Of eerder, ik werd voor de keuze gesteld: Wil ik naar de hemel, of naar de hel. Uiteraard met begeleidend beeldmateriaal waaruit meteen blijkt dat het niet zo kan zijn dat je naar de hel zou willen. Hemel dus, dat is eenvoudig.

Maar nu? Want mij wordt ook vertelt dat eenmaal gestolen, gevloekt of gelogen, kan ik nooit meer naar de hemel. Het is niet af te kopen zoals de katholieken je willen doen geloven (!). Maar, redding is nabij. En dat geldt voor iedereen, want wie is er nu helemaal zuiver? Eerlijk?! Goed, wat nu? Aha! Het reddingsgebed! Bidden, je leven aan Jezus geven en de gestolen goederen teruggeven, excuses aanbieden. That’s it. Valt toch mee? Dus, ben je ongelukkig, ben je bang, zie je het niet meer zitten? Je kunt dus terecht bij deze kerkgenootschap, en in huisleijke kring de bijbel studeren. En, ben niet bang, want ze verzekeren onder aan het foldertje dat ze geen sekte zijn.

En weet je wat het allerergste is? Ze geloven het ook nog! Doodeng.

Het is tijd om stil te staan, even, bij het afgelopen jaar. Even, niet te lang, want dat is zonde van de tijd. Het afgelopen jaar was een jaar vol veranderingen, stemmingen en andere gebeurtenissen. Het begon allemaal meditatief, mijn eerste kennismaking met Vipassana. Waaruit ik ook mijn woord voor dit jaar meenam, Gelijkmoedigheid. En al ben ik er niet echt steeds maar bewust mee bezig geweest, het woord heeft wel betekenis voor me gekregen.

Zat ik vorig jaar nog in mijn oude huis, nog steeds te koop en ik kon er niks mee, werd er ook ongelukkig van in een huis te zitten waar ik geen ideeën in kwijt kan. En toen het in de loop van de lente dan toch nog verkocht werd en ik kon vertrekken naar een huurhuis waar ik tot rust kon komen was kon ik echt verder. En echt loslaten, de laatste draadjes lospeuteren die ons nog verbonden en dan eens zien wat ik nu zou willen. Hoewel ik niet echt een gelover van geesten en andere spirituele werelden ben, voelt het toch alsof ik het nu goed doe, ik kom echt tot rust, de gelijkmoedigheid groeit. Mijn leven begint weer te stromen. Hoe sterker wordt mijn vermogen om dingen op z’n beloop te laten, mijn controle los te laten en te vertrouwen dat wat nodig is zal gebeuren, en dat daarin niets echt slecht is, of goed. Maar gewoon dát wat er is. Zelfs als het huis waar ik mijn zinnen op gezet heb vroeger in prijs daalt dan ik had gedacht in mijn eigen planning lukt het om na mijn toch wel erg lage bod te denken dat als het voor mij is, het wel van mij zal worden. En als het niet zo is, dat er wel iets anders op mijn pad komt ook. Is die houding de reden waarom ik het ook krijg voor mijn geboden prijs? Is het huis me echt gegund? Of is het dus maar gewoon zoals het is. Het maakt ook niet uit waarom ik het nu heb, ik heb het. En ik voel me beter als ik dingen laat gebeuren zonder dwang.

Nu lukt me dat dus met werk en wonen, maar hoe zit het dan met de liefde? Kan ik ook daar met gelijkmoedigheid staan in wat er is? Eerlijk is eerlijk, nee, dat is een stuk lastiger. Soms denk ik er rustig in te staan, maar er knaagt iets, er drukt iets en er dwingt iets. En als ik dan iemand tegenkom die ik leuk vind wordt er toch een en ander vervormd, zie ik dingen niet zoals ze zijn, speelt de angst om te verliezen een rol. Dus daar kan ik nog wel wat meer rust gebruiken. 2012? Wie zal het zeggen. De basis is weer gelegd, dat is een ding dat zeker is.

Een gelukkig mens, maar nog wel single.

Moddergat

Ja, weer een nieuw huis. Was ik toch echt van plan om eerst een jaar ofzo te wonen in mijn huurhuis, loopt het leven toch weer anders. Het huis namelijk da tik al op het oog had is eerder in prijs verlaagd dan ik had bedacht. Mijn planning was dat het na de winter zo ver zou zijn, en da tik dan nog een maand of 2 moest wachten tot mijn bod, dat nog weer een stuk lager moest liggen, een kans zou gaan maken. Op deze woning, direct aan de waddendijk. Elke avond de zonsondergang onder handbereik!

Maar de huisgoden beslisten anders. Ik was er klaar voor. Mijn restschuld is kwijtgescholden door de NHG, de schuld die E nog aan mij had is afbetaald en ik had zelf net mijn profielen van datingsites afgehaald. Ik had het gehad met het gedoe en wilde me gaan richten op mijn eigen kleine wereld en hoe die zo in te richten dat ik me goed en tevreden zou voelen, en wie weet, zelfs gelukkig. Er ontstond blijkbaar ruimte, want dit al was nog niet een dag oud toen ik zag dat de pris gezakt was. Eerlijk? Ik schrok me rot, want dit betekende dat de rust die zojuist had verworven verstoord was. Want nu moest ik dus weer aan de bak. Afspraak maken voor een bezichtiging, mijn tweede. Dat was makkelijk. Het kijken ook, samen met een vriendin. Het was nog steeds leuk, de tuin nog steeds mooi en de locatie perfect.

Maar nu? Want de belangstelling was enorm, de prijs dan ook wel erg laag geworden voor wat het is. Maar ik kon dat nog steeds niet betalen, het moest lager voor mij. Een slapeloze nacht en gedub verder heb ik gewoon brutaal mijn bod gedaan, gekoppeld zelfs nog aan een paar voorwaarden. Zoals verwacht vertelde de makelaar me meteen dat de eigenaar hiermee niet akkoord zou gaan. En dat was oke, ik merkte dat dat rust bracht. Het is dit of het wordt iets anders, later. En wie weet of de andere belangstellenden echt ook een bod zouden doen?

Maar veel eerder was het al zover. Vrijdag had ik mijn bod uitgebracht en maandag werd ik gebeld! De eigenaar wil er van af, wil niet meer wachten op anderen. En die anderen dat waren er veel. 7 (!) Gegadigden waren meteen serieus aan het denken over het huis. Maar het is voor mij! Als ik het wil. En dat wil ik.

En wat het allermooist is: Er zit een gastenverblijf bij. Daar ga ik een B&B beginnen. Voor bezoekers van DGS zal ik meteen een mooie aanbieding doen :-) 10% korting. Er zal daarvoor uiteraard een website komen, www.basteleur.nl, die komt vanzelf hier op de site te staan.

Daar wordt ik blij van, het feit dat veel mensen, steeds meer mensen, opstaan tegen het systeem dat de huidige (en ook vorige overigens) crisis heeft veroorzaakt. De grote banken en de op schulden gebaseerde maatschappij en geldsysteem.

Hierbij een aantal video’s die herover gaan.
The Money Masters

The Secret of Oz

The Inside Job – link volgt nog

I’m not moving

Ja, na een paar dagen wordt het nog duidelijker. Naast erg leuke eigenschappen had deze PNP toch ook wel wat lastige trekjes van E. Zo weinig inlevend gedrag dat er geen verbinding wordt gelegd. Wat maakte deze dan zo aantrekkelijk? Juist, precies die afstand. Mijn valkuil voor de onbereikbare liefde was weer eens duidelijk aanwezig en ik stapte er met open ogen in. Zo charmant, zo mooi, zo aantrekkelijk, zo interessant. Maar ik ga dan dus ook op mijn tenen lopen. Om maar te voldoen aan het beeld dat ik van die ander schep. Huh? Ja, want ik moet dat dan allemaal ook zijn, om daarnaast te kunnen lopen.

Hoe moet dit nou toch? Moet ik leren me niet klein te voelen en dus op de tenen te gaan, en me toch verhouden tot een dergelijk P? Of moet ik echt maar eens vallen op iemand die minder ‘aantrekkelijk’ voor me is. Maar hoe doe je zoiets? Want die zijn toch niet interessant, en hoe wordt je dan verliefd? Tggh, ik weet het even niet.

Welke van die twee moet het zijn? Wie het weet mag het zeggen.

Ja, een groot woord en zo lastig te geven en te ontvangen. Een mens maakt stomme fouten en wordt genadeloos gestraft daarvoor. Daarvan leer je. En dat houdt niet op op je 18de. Nee, je hele leven kun je stomme fouten maken als je het lef ontwikkelt om ze in te zien, en de schaamte erover te vertellen ook te overwinnen. Geraakt worden, getroffen worden. Allebei termen die kwetsingen in zich verbergen. En hoe hard ook iedereen roept dat rugzakjes zijn opgeruimd of zelfs leeg, hoe ouder je wordt hoe raakbaarder je wordt, juist door die rugzak. Rugzak is ook wel een rotwoord, alsof je het een moet slepen. Terwijl het gewoon is wat het is. Je wonden helen door de tijd heen en soms worden ze ook weer beschadigd. Soms heel onverwacht uit onbekende hoek, soms zie je hem aankomen. Alles kan en als je het leven leeft zal het ook gebeuren.

Nu wachten op het treffen met iemand waarin wij beide de slag kunnen opvangen en niet bang worden voor elkaar.