Oxytocine

Aan emoties liggen hormonen ten grondslag. Zo ook aan het gevoel van geluk.  Bij een gelukkige relatie worden voldoende hoeveelheden van oxytocine (bindingshormoon) geproduceerd, bij het denken aan, het zien van de ander en het hebben van seks. Dat maakt dat je je goed voelt en dat je bij die ander wilt zijn. Als die ander dan weggaat zal oxytocine niet meer worden aangemaakt. Het gemis van de ander én het bijbehorende stofje veroorzaakt afkickverschijnselen.

Er is paniek. En wordt er in plaats daavan juist cortisol geproduceerd. Het haken aan de ander roept dan het besef van verlies op en daarmee de aanmaak van de stofjes die maken dat je lijf heel anders gaat reageren. De combinatie van het wegvallen van de oxytocine en de overproductie van cortisol maakt dat je je ellendig voelt. Dit is fysiek en emotioneel. Dat zal de eerste tijd uiteraard het sterkst zijn en daarna ga je de periode in dat je lijf en emoties alles weer in balans moet komen.

De tips die over het algemeen worden gegeven om je beter te voelen (cholade, stevig sporten, je uiten naar vrienden en je dus aan hen verbinden, afleiding zodat je niet steeds aan de ander denkt) roepen weer de productie van gelukmakertjes op.

Ik spreek hier nu over twee stofjes, maar het gaat uiteraard veel verder. Het lichaam is een complex gegeven, en het meeste ervan is nog onontdekt. Zeker voor zover het in processen verloopt. Het gaat hier meer over het idee ervan dan de precieze werking.