Ik ben nog lang geen gelukkige single. En ik weet het niet hoor, maar misschien wordt ik dit ook wel nooit. Een liefdesrelatie zie ik als zingevend in het leven. Als mensen aangeven dat ze een relatie als aanvulling en niet als invulling zien dan klinkt dat altijd heel erg van deze tijd en deels kan ik het ook wel navoelen. Maar tegelijktijd vult een relatie wel degelijk iets in bij mij. Het geeft zin aan het alledaagse van mijn bestaan. Een liefdesrelatie als bodem voor mijn bestaan, als uitgangspunt voor mijn bewegingen.

Een perpetuum mobile van inspiratie verwacht ik niet van een liefdesrelatie. Inspiratie haal ik uit momenten. Momenten met partner, vrienden en misschien wel juist heel erg uit het alleen zijn. Maar zonder de aanwezigheid van een partner heeft de uitkomst van mijn inspiratie geen richting. Vrienden kunnen dit niet overnemen. Het spanningsveld in de relatie is daarvoor onontbeerlijk. Het zoeken naar de balans tussen zelf en samen is basaal. Bij vrienden kan dat tot op zekere hoogte, maar niet vergelijkbaar met een partner. Bij de liefdesrelatie is het zoeken naar het samen een belangrijk deel. De relatie is een soort van derde partij hierin, die ook aandacht nodig heeft. Die ongrijpbare partij is belangrijk om jezelf te kunnen relativeren. Jezelf aan de kant zetten voor de relatie zul je sneller doen dat voor een vriendschap. Ik heb geproefd aan de relatie en wil vooralsnog niet zonder, als is dat wel de relatie nu.

Dus, nog niet De Gelukkige Single.