De Gelukkige Single

Ik vergeef mijzelf de fouten uit mijn verleden.
Een inzichtskaartje dat ik trok. Ik trok die al wel eerder, maar deed daar niets mee. Nu pas begint het door te dringen. Na de breuk ben ik gaan peuren in mijn eigen reacties in onze relatie. En als je gaat graven vind je ook dingen. Je vind namelijk altijd wat je zoekt. Dus ik vond allerlei falen van mezelf. Ik was zelf te schijterig om E. te confronteren met dingen die ik niet leuk vond. Waarom? Omdat ik E. niet kwijt wilde en wist dat E. niet tegen de confrontatie kan. Ik nam me zelf kwalijk niet goed genoeg bij mezelf te zijn gebleven. Maar uiteindelijk is het toch een deel van een relatie dat je niet helemaal kunt doen wat je zelf wilt, dat je toegeeft. En waarom zou ik mezelf dus kwalijk nemen wat ik toen deed? Als dat zo bij het leven hoort? Waarom zou ik mezelf de kans ontnemen dit ook in een volgende relatie te kunnen doen, zonder dat ik mezelf daarvoor voor de kop hoef te slaan omdat het ongewenst gedrag zou zijn, daar waar het menselijk gedrag is?

Wat daarbij ook past is dat ik eigenlijk wel tevreden ben met wie ik ben. Mezelf opnieuw uitvinden hoef ik niet al dacht ik dat wel de laatste maanden. Ik heb nieuwe kleren gekocht om het 10 kilo lichtere lijf te kleden, nieuwe meubels waar de gaten waren gevallen door E. En daarin heb ik misschien nieuwe keuzes gemaakt en mijn smaak uitgebouwd. Maar echt mezelf opnieuw uitvinden, nee, dat hoeft toch uiteindelijk niet. Mezelf hervonden, dat is beter gezegd.

Wollen wir den Tag im Kelch der Nacht verstecken,
Denn wir sehnen uns nach Nacht.
Goldene Sterne sind unsere Leiber,
Die wollen küssen – küssen.

Spürst du den Duft der schlummernden Rosen
Über die dunklen Rasen -
So soll unsere Nacht sein.
Küssen wollen sich unsere goldenen Leiber.

Immer sinke ich in Nacht zur Nacht.
Alle Himmel blühen dicht von funkelnder Liebe.
Küssen wollen sich unsere Leiber, küssen – küssen.

E. Lasker-Schüler

Oke, ik geef toe dat er voordelen zitten aan het alleen wonen. Veel van mijn vrienden maken deel uit van een stel en ook met hun praat ik nu over wat er speelt in relaties. Wat je tegenkomt, en wat je er mee doet. Wat valkuilen zijn en wat je gewoon kunt laten en waar je echt iets aan moet doen. En je komt er natuurlijk altijd op uit dat je het niet weet. Het is onmogelijk van te voren te weten wat je moet doen. Waar je grenzen liggen, en hoe je daar mee omgaat. Pas achteraf is duidelijker te zien wat er gebeurd is. Wat altijd aan de orde is in het samenwonen is de inrichting en de verschillen in smaak. Hoe daar mee om te gaan. En ik moet zeggen dat ik dat nu wel heel erg lekker vind. Ik zet gewoon neer wat ík mooi vind. Geen overleg nodig.

Natuurlijk is het niet zo dat ik me niet goed voelde in ons huis samen, maar dit is wel even lekker. Alles wat ik om me heen verzamel is van mij en neem ik mee. En zal weer moeten gaan samenvloeien met een volgende P.

Iedereen heeft een beepaald type mens wat op hem afkomt. Bij mij zijn dat de afhankelijken. En bij E. was het de eerste keer dat ik er geen last van had.  En waarbij ik dacht dat het wel goed zou komen. Maar hoe bedrogen kom je uit als je kiest voor de verkeerde. Afhankelijkheid is namelijk een eigenschap die ik niet goed kan hanteren, hij is dominant voor mij. Een overgevoeligheid heb ik er zelfs op zou je zelfs kunnen zeggen. Uiteindelijk geef ik er aan toe en geef mijn eigen onafhankelijkheid op, zo dom!  En zo ging het ook bij mijn E.

De grote vraag is nu natuurlijk hoe ik voorkom dat de volgende P. niet ook een teveel heeft van die eigenschap? Een paar signalen die ik niet moet missen heb ik nu wel in de gaten. De nieuwe P. zal zelf toch echt vriendschappen moeten hebben, en weten hoe die te onderhouden ook. Dat schept al wat gezonde afstand en een besef dat ik als P. niet alles hoeft te brengen en geven in de relatie. Nee, vriendschappen kunnen dat ook heel goed, en soms ook beter.
Voorbeelden van de nieuwe afhankelijken zijn dus de boer en de buurman. En beide zouden beter moeten weten dan met mij aan te willen pappen. Maar een zoekende man zoekt blind. Het is maar beter om een dergelijke man direct duidelijk te maken dat hij geen kans maakt. Want niets is gevaarlijker dan een afgewezen zoekende blinde man. Laat me mijn grenzen maar duidelijk en simpel houden, zeker op dit kale land. En zeker zolang ik nog worstel in mijn orkaan. Waar ik overigens wel eens vaker nu even een blik kan werpen op de heldere buitenwereld. Waar ik zelfs al weer eens een stukje blauwe lucht heb kunnen ervaren, licht en vrolijk. En dat wil ik niet laten afpakken door afhankelijken.

Ich weine -
Meine Träume fallen in die Welt

Meine Augen zeigen nicht den Weg
wie die Sterne.

Immer bettle ich vor deiner Seele,
weisst du das?

Wär ich doch blind -
Dächte dann, ich läg in deinem Leib.

Alle Blüten täte ich
zu deinem Blut

van E. Lasker-Schüler

Wat doe je in godsnaam met de woede die je voelt? De oorzaak van de woede zit hem in E. en die is niet bereikbaar om deze op te bekoelen en uit te werken. Dat frustreert. En die komt er uit bijvoorbeeld in het verkeer, oh zo bekend bij velen. Een 45 km karretje dat tuft over een 80 weg en ik erachter als ik op weg ben naar een afspraak, al te laat ben, en er niet langs kan. Het liefst zou ik dat ding aan de kant schuiven; oprotten! Jaja, ik weet het, dat is niet zo aardig, maar daarom niet minder waar.

Je hoeft trouwens niet bang te zijn om met dat karretje de weg op te gaan als ik in de buurt ben, ik beheers de kunst van het beheersen, dus er zal je niets gebeuren. Maar aardig zal ik je niet vinden, reken daar maar niet op, en vloeken zal ik ook op je, maar daar heb je ook geen last van, als je de ramen van je karretje gesloten houdt.

Zoals ik in een eerder stukje zei; de huisdieren moeten het ook af en toe ontgelden. De hond luistert natuurlijk niet zoals ik wil op zo’n moment. Al doet hij echt niet anders dan anders. En als een kat op schoot rondjes draait om een goede positie voor een dutje te vinden worden ze zonder pardon weg gebonjourd.
Maar wat kan ik nou doen om wel op een goede manier met die woede om te gaan? En dan ook nog het liefst zo dat ik hem ook er uit kan werken. Dus als iemand een tip heeft, schroom niet die te vermelden.