Iedereen heeft een beepaald type mens wat op hem afkomt. Bij mij zijn dat de afhankelijken. En bij E. was het de eerste keer dat ik er geen last van had.  En waarbij ik dacht dat het wel goed zou komen. Maar hoe bedrogen kom je uit als je kiest voor de verkeerde. Afhankelijkheid is namelijk een eigenschap die ik niet goed kan hanteren, hij is dominant voor mij. Een overgevoeligheid heb ik er zelfs op zou je zelfs kunnen zeggen. Uiteindelijk geef ik er aan toe en geef mijn eigen onafhankelijkheid op, zo dom!  En zo ging het ook bij mijn E.

De grote vraag is nu natuurlijk hoe ik voorkom dat de volgende P. niet ook een teveel heeft van die eigenschap? Een paar signalen die ik niet moet missen heb ik nu wel in de gaten. De nieuwe P. zal zelf toch echt vriendschappen moeten hebben, en weten hoe die te onderhouden ook. Dat schept al wat gezonde afstand en een besef dat ik als P. niet alles hoeft te brengen en geven in de relatie. Nee, vriendschappen kunnen dat ook heel goed, en soms ook beter.
Voorbeelden van de nieuwe afhankelijken zijn dus de boer en de buurman. En beide zouden beter moeten weten dan met mij aan te willen pappen. Maar een zoekende man zoekt blind. Het is maar beter om een dergelijke man direct duidelijk te maken dat hij geen kans maakt. Want niets is gevaarlijker dan een afgewezen zoekende blinde man. Laat me mijn grenzen maar duidelijk en simpel houden, zeker op dit kale land. En zeker zolang ik nog worstel in mijn orkaan. Waar ik overigens wel eens vaker nu even een blik kan werpen op de heldere buitenwereld. Waar ik zelfs al weer eens een stukje blauwe lucht heb kunnen ervaren, licht en vrolijk. En dat wil ik niet laten afpakken door afhankelijken.