Wat doe je in godsnaam met de woede die je voelt? De oorzaak van de woede zit hem in E. en die is niet bereikbaar om deze op te bekoelen en uit te werken. Dat frustreert. En die komt er uit bijvoorbeeld in het verkeer, oh zo bekend bij velen. Een 45 km karretje dat tuft over een 80 weg en ik erachter als ik op weg ben naar een afspraak, al te laat ben, en er niet langs kan. Het liefst zou ik dat ding aan de kant schuiven; oprotten! Jaja, ik weet het, dat is niet zo aardig, maar daarom niet minder waar.

Je hoeft trouwens niet bang te zijn om met dat karretje de weg op te gaan als ik in de buurt ben, ik beheers de kunst van het beheersen, dus er zal je niets gebeuren. Maar aardig zal ik je niet vinden, reken daar maar niet op, en vloeken zal ik ook op je, maar daar heb je ook geen last van, als je de ramen van je karretje gesloten houdt.

Zoals ik in een eerder stukje zei; de huisdieren moeten het ook af en toe ontgelden. De hond luistert natuurlijk niet zoals ik wil op zo’n moment. Al doet hij echt niet anders dan anders. En als een kat op schoot rondjes draait om een goede positie voor een dutje te vinden worden ze zonder pardon weg gebonjourd.
Maar wat kan ik nou doen om wel op een goede manier met die woede om te gaan? En dan ook nog het liefst zo dat ik hem ook er uit kan werken. Dus als iemand een tip heeft, schroom niet die te vermelden.