Bij het worden verlaten hoort natuurlijk het gemis aan de liefde. Je ontving jaren lang, tot de laatste dag zelfs, liefde van de ander. Dagelijkse uitingen van die liefde. Een kus, een knuffel, lepeltje lepeltje elke dag nog, bellen, mailen, samen, samen, samen. Dat alleen al voelt als een afschuwelijke amputatie als dat er allemaal ineens niet meer is, dat dat zomaar ineens aan een ander wordt gegeven door E.
Maar er is meer aan de hand. Het is niet alleen wat ontvangen werd, maar ook wat ikzelf kon geven. Ook dat valt plotsklaps weg. Ik heb liefde te geven maar niemand die het ontvangen kan. Of in ieder geval niet meer die ene. Die is weg en ontvangt van een ander. En liefde geven aan anderen? Dat kan tot op zekere hoogte. Ik kan niet met een willekeurige passant lepeltjelepeltje gaan, en de kus is ook maar beperkt mogelijk en wordt over het algemeen op de wang te gegeven.
Dus de dieren in huis krijgen nu mijn teveel over zich heen. Meer van mijn aandacht gaat naar hen. Helaas ook deel van mijn frustratie, maar daarover een ander keer. Zij gedijen er wel op. Om te zeggen dat ze er misbruik van maken is te veel gezegd, maar ze weten wel dat ze niet vaak vergeefs langskomen voor een aai of een kroel.