Ik vergeef mijzelf de fouten uit mijn verleden.
Een inzichtskaartje dat ik trok. Ik trok die al wel eerder, maar deed daar niets mee. Nu pas begint het door te dringen. Na de breuk ben ik gaan peuren in mijn eigen reacties in onze relatie. En als je gaat graven vind je ook dingen. Je vind namelijk altijd wat je zoekt. Dus ik vond allerlei falen van mezelf. Ik was zelf te schijterig om E. te confronteren met dingen die ik niet leuk vond. Waarom? Omdat ik E. niet kwijt wilde en wist dat E. niet tegen de confrontatie kan. Ik nam me zelf kwalijk niet goed genoeg bij mezelf te zijn gebleven. Maar uiteindelijk is het toch een deel van een relatie dat je niet helemaal kunt doen wat je zelf wilt, dat je toegeeft. En waarom zou ik mezelf dus kwalijk nemen wat ik toen deed? Als dat zo bij het leven hoort? Waarom zou ik mezelf de kans ontnemen dit ook in een volgende relatie te kunnen doen, zonder dat ik mezelf daarvoor voor de kop hoef te slaan omdat het ongewenst gedrag zou zijn, daar waar het menselijk gedrag is?

Wat daarbij ook past is dat ik eigenlijk wel tevreden ben met wie ik ben. Mezelf opnieuw uitvinden hoef ik niet al dacht ik dat wel de laatste maanden. Ik heb nieuwe kleren gekocht om het 10 kilo lichtere lijf te kleden, nieuwe meubels waar de gaten waren gevallen door E. En daarin heb ik misschien nieuwe keuzes gemaakt en mijn smaak uitgebouwd. Maar echt mezelf opnieuw uitvinden, nee, dat hoeft toch uiteindelijk niet. Mezelf hervonden, dat is beter gezegd.