Je kunt afleiding zoeken wat je wil, maar op het moment dat je dan weer even het gevoel laat spreken zal het je toch weer overvallen. Het zal zelfs lijken of het maar niet minder wordt, dat je steeds hetzelfde verdriet voelt. Het gaat me steeds beter af om me af te leiden, met werken vooral. En dat is, hoewel wel even rustig, ook verraderlijk.
Omdat Ex (voortaan te noemen E.) en ik helemaal geen contact meer hebben (kun je het je voorstellen? Jaren samen en van de ene op de andere is de ander weg en het contact gewoon niet meer mogelijk) wordt ik er niet mee geconfronteerd, maar of het er minder van is?

Ik weet het niet zeker, maar volgens mij werkt het niet zo. Contact doet pijn, maar de pijn maakt ook dat je afstand kunt/moet nemen. En geen contact geeft misschien de illusie dat het allemaal minder pijn doet dan je zou denken. Totdat jej er weer eens goed induikt en je merkt dat er verdomme nog neits is veranderd. En hoe kan het ook? Na een jarenlange relatie kun je toch ook niet verwachten dat je de liefde zomaar aan de kant zet. Voor de verlaten partij dan he? Want de verlater is een heel ander verhaal, waar ik overigens helemaal niets van snap. En waar ik me maar liever ook niet in verdiep. Nee, ik heb nog een aantal porties verdriet, kwaadheid, jalouzie en onbegrip te verwerken.

En afleiding is wel fijn, daar niet van, want op een gegeven moment wil ik ook niet meer de godganse tijd bezig zijn met E.  Dus leuke dingen doen en de geluksstempel af en toe inzetten.