De Gelukkige Single

Zo sterk emotioneel als ik nog steeds kan reageren. Nog elke keer als ik het voor het eerst vertel aan iemand raak ik zwaar geëmotioneerd. Iedereen roept dat dat normaal is, maar zo voelt het niet. Het voelt ergens wel lekker, als zelfmedelijden, daar gaat het niet om. Want er is me iets ergs aangedaan en heb alle recht me zo te voelen. Gek is het niet, maar het voelt dus niet goed. Ik heb namelijk ook het gevoel dat het me in de weg staat om door te gaan met mijn leven. En om PNP’s te leren kennen zonder dat de onrust meteen weer toeslaat. Want is de onrust, de kwetsing niet de emotionele reactie? Ik ben nu met iemand in gesprek gegaan omdat ik dit soort dingen wil uit gaan zoeken en zij kwam met EMDR. Wie weet gaat ze daar op een later moment iets mee doen voor me. En, als het helpt, waarom dan niet? Ik lees er goede dingen over. Ik herken uit de toegepaste kinesiologie. Ook daarin werk je met verschillende methodes om de stress van situaties af te halen. De situatie zelf verandert er niet door maar wel dus het gevoel dat je er bij krijgt. Er ontstaat een afstand die ik zelf niet voor elkaar krijg, juist omdat ik zwelg in het gevoel. Zolang ik me zo verdrietig voel, voel ik, en hoef ik niet verder. Ik wil dus op dit moment niet verder blijkbaar. Terwijl ik dat wel wil. Ik moet eigen verantwoordelijkheid gaan nemen voor het vervolg van mijn leven en ik wil dat dus nog niet aan. Nog steeds houd ik vast aan het leven van E. en dat dat over is wil ik niet. Aha, een stevige en uitgerekte ontkenningsfase.

Ik ben zo blij met de emoties die ik ervaar dat ik denk dat als ik de pijn loslaat ik niet meer zal voelen? Zoiets.

Het lijkt er op dat ik in een volgende fase kom, die van snelle onrust. Misschien dat ik toch wat teveel hooi op mijn vork heb genomen, met de nieuwe opleiding, de zangles, gedoe op mijn werk, workshop stemexpressie die er aan komt, de PNP’s. Er woelt een soort van bijna-permanente onrust in mijn lijf. Mijn hart doet zeer, voel het ook bonken in mijn lijf. Mijn maag is als ene elastiekje en een kleine huilbui kan al voldoende zijn om kokhals neigingen te krijgen. Ik denk dat ik vandaag maar eens een lekkere tearjerker ga kijken, even tranen laten komen gewoon om iets anders (en ja, ik weet echt wel dat dat tranen om eigen verdriet zijn!). Naast al die nieuwe dingen ook die dingen die me zo confronteren met mijzelf. Allemaal vanuit da suffe ongeduld dat ik in me heb. Ik wil dit goed afwerken en wel zo snel mogelijk. Ik weet dat dat niet uithaalt, maar het lukt me niet om gewoon te gaan zitten, en dan maar een tijdje te niksen. Ik wil door, door, door, en heb ook al wel in de gaten dat het niet zomaar kan. Dat het echt tijd nodig heeft om te genezen. Maar doe dan maar eens wat je weet dat beter zou zijn als je dat niet zomaar tot je beschikking hebt.

Dus, misschien moet ik maar eens een lekkere Mexicaanse griep oplopen. Een paar dagen het bed houden, om datje gewoon niet anders kunt. Als dat goed voor me zal zijn dan gebeurt het vast wel.

Weer met iets nieuws begonnen, waar E. dus geen weet van heeft. Het zat al langer in de pen, maar is wel van na de breuk. Een opleiding tot coach. Een parttime opleiding, geen idee wat er uit gaat komen en of ik er iets mee ga doen, maar alles in het kader van; doorgaan met het leven, nieuwe uitdagingen, nieuwe ervaringen opdoen. Het dwingt me om bezig te gaan met de vragen die me bezig houden zoals waar ik over een jaar wil staan.
Deze dingen te leren en ook nog een vak. Het was dus de eerste keer en spannend is dat wel. Ik ben niet zo’n held met nieuwe dingen. De weg erheen is onbekend, de mensen, hoeveel en hoe zijn? Allerlei onzekerheden waar ik nooit als zo sterk mee ben zijn nu extra kwetsbaar. Dus met gezonde tegenzin ga ik het aan.

En ik moet zeggen, de dag was redelijk. De mensen oke, niet te veel en ook lijken het me fijne mensen om dingen mee te gaan leren en ook het groepsproces mee aan te gaan. Want dat gaat natuurlijk ook allemaal gebeuren. Hartkloppingen door mijn hele lijf, maar aan het einde van de dag ben ik redelijk tot rust gekomen. En in de file naar huis, gelukkig geen standaardfile, maar een ongeluk. Ook al is voor de betrokkenen niet zo fijn einde van de week natuurlijk. Als alles weer gaat rijden kom ik ook weer in beweging en komen ook de tranen weer. Weer iets waar E. geen weet van heeft, geen deel van uitmaakt, en die ik niks kan vertellen over deze dag en mijn verwachtingen. Want hoe belangrijk het ook mag zijn, en hoe goed het ook voelt, ergens ver weg, het doet ook pijn. En voelt het weer oneerlijk.

Als ik in gesprek ben en het gaat over gevoelige zaken dan lijkt vorm eigenlijk altijd voor inhoud te gaan. Ook al worden de woorden kunnen nog zo mooi gekozen, en zijn ze zo positief bedoeld. De kans is ook erg groot dat het gesprek uiteindelijk gaat over de vorm en niet meer over de inhoud.

Lastig? Nou, behoorlijk. Te vermijden? Ik weet het niet. Is het een gevoeligheid die af te leren is, of is de vorm nou eenmaal erg bepalend voor de uitkomst? Ruzie maken is heerlijk, zolang inhoud en vorm elkaar niet tegenspreken. Klopt het niet, dan worden bij mij direct andere gevoeligheden aangesproken. Als iemand boos is op mij maar niet toegeeft dat dat zo is, en alleen op redelijke toon wil praten en dat toch de stem boosheid verraad, wat moet ik dan? Moet ik in redelijkheid gaan praten? Maar wat nou als ik dat probeer en ik merk wel dat de toon in mijn stem wel reageert op de toon in de stem van de ander? Dan wordt het toch onmogelijk? Dan krijg je in feite twee gesprekken, een met woorden en de ander onderhuids. Twee keer raden welke blijft doorzeuren.
De zuiverheid is dan uit het gesprek/de ruzie. Het is daarom ook zo belangrijk om elkaar daarin te leren begrijpen. En wat zo moeilijk is, is natuurlijk om de toon in mijn eigen stem te erkennen.
Nou, me dunkt dat er genoeg stof om in een volgende relatie lekker mee te gaan stoeien, want dat is een ding dat ik zeker hoop; dat in mijn volgende relatie ruimte is voor ruzie.

Woede

En dan ineens knalt het er weer keihard in. Door een simpel smsje. Erger nog, een simpel woord in dat smsje. E. vroeg me of iets dat we hadden afgesproken anders kon en ik gaf daarin toe, in alle redelijkheid. En toen kwam dat antwoord met “super” erin. En dat is nou zo kut! Want dan voel ik zo sterk dat ik niet iets wil doen waardoor E dat antwoord geeft, dat E. iets super vindt en dat dat komt door mij. Dat ik E. dus eigenlijk blij maak. Godverdomme! Dat is wel het laatste wat ik wil. E. gelukkig en blij maken. Ik sla mezelf voor het hoofd, stampvoet en schop tegen kastje aan en stomp tegen de muur. Ik wil dit niet. Godverdomme!

En iedereen maar roepen dat ik het allemaal zo snel en zo goed doe. Nou, niks dus, het is nog lang niet voorbij. Ik ben zo ontzettend kwaad. Ik wil helemaal niet redelijk zijn. Dat is het, ik wil helemaal niet redelijk zijn, ik wil onredelijk kwaad worden, ik wil schreeuwen, ik wil slaan en en ik wil schoppen. Ik wil niet als een stelletje rationele en welopgevoede volwassenen deze situatie oplossen. Het was om te beginnen al geen volwassen actie van E.

Ik wil me gedragen als een klein kind, stampvoetend en krijsend en liggend op de vloer trappen en slaan. Ik heb gewoon even geen boodschap aan redelijkheid en vergeving en al die prachtige zaken die zo louterend zijn voor de ziel.

En dat door 1 simpel woord, Super. Bah!

Allerlei zaken trekken me verder weg van de pijn en het verdriet. Ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn, maar het is wel zo. Afstand doen van pijn is niet altijd gemakkelijk. De tijd doet natuurlijk ook zijn werk en creëert afstand. Pijnlijk daarin is dan wel dat het gebeurt. Het voelt zo raar dat iemand die zo’n grote rol in mijn leven speelde gedurende 6 en een half jaar, ineens zo ontzettend weg is, niet meer bestaat. Dat is iets dat ik nog nooit zo had meegemaakt. Dat het contact wat 100% op onszelf was gericht, nu zo 100% weg is.

Maar, zoals gezegd, dat enorme gat begint langzaam aan weer op te vullen. De zangles begint vruchten af te werpen, mijn stem begint te komen. De brok in mijn keel zit er niet zo vaak meer en zit dus het zingen niet in de weg. De uitbarstingen die ik heb gekend deze maanden en ook zeker sommige muziek hebben mijn stem geactiveerd, waardoor deze paradoxaal genoeg zachter en ronder klinkt. Ik voel me ook milder daarin. Ik ben dan ook blij dat ik die lessen heb doorgezet, ook al oefende ik in het begin helemaal niet, en dacht ik dat ik het niet zou kunnen leren en heb ik ook zeker overwogen niet door te gaan. De eerste bezichtigingen voor het huis staan in de agenda, en er staan ook op het werk een aantal dingen te veranderen. En ook de de korte aanwezigheid van PNP2 heeft me een stap verder geholpen. Hoe onrustig dat ook was, het heeft er weer wat pijn uit gewerkt.

Avocado en meer

Dat is dan wel weer heel erg lekker. De tijd voor de avocado is aangebroken. Ze liggen weer bij de groenteafdeling van de supermarkt. En dat is dan ook de tijd dat ik regelmatig een lekkere salade zal maken. Simpel. Vandaag met garnalen, witlof een rode paprika en beetje rucola. Bij voorkeur afgemaakt met Belze mayoneis, een beetje limoensap en cayennepeper.

En morgen wordt het waarschijnlijk ene zak met tortillachips, met avocado geprakt met limoen en zure room om te dippen. En dat dan afgemaakt met een Corona, met limoen.