Weer met iets nieuws begonnen, waar E. dus geen weet van heeft. Het zat al langer in de pen, maar is wel van na de breuk. Een opleiding tot coach. Een parttime opleiding, geen idee wat er uit gaat komen en of ik er iets mee ga doen, maar alles in het kader van; doorgaan met het leven, nieuwe uitdagingen, nieuwe ervaringen opdoen. Het dwingt me om bezig te gaan met de vragen die me bezig houden zoals waar ik over een jaar wil staan.
Deze dingen te leren en ook nog een vak. Het was dus de eerste keer en spannend is dat wel. Ik ben niet zo’n held met nieuwe dingen. De weg erheen is onbekend, de mensen, hoeveel en hoe zijn? Allerlei onzekerheden waar ik nooit als zo sterk mee ben zijn nu extra kwetsbaar. Dus met gezonde tegenzin ga ik het aan.

En ik moet zeggen, de dag was redelijk. De mensen oke, niet te veel en ook lijken het me fijne mensen om dingen mee te gaan leren en ook het groepsproces mee aan te gaan. Want dat gaat natuurlijk ook allemaal gebeuren. Hartkloppingen door mijn hele lijf, maar aan het einde van de dag ben ik redelijk tot rust gekomen. En in de file naar huis, gelukkig geen standaardfile, maar een ongeluk. Ook al is voor de betrokkenen niet zo fijn einde van de week natuurlijk. Als alles weer gaat rijden kom ik ook weer in beweging en komen ook de tranen weer. Weer iets waar E. geen weet van heeft, geen deel van uitmaakt, en die ik niks kan vertellen over deze dag en mijn verwachtingen. Want hoe belangrijk het ook mag zijn, en hoe goed het ook voelt, ergens ver weg, het doet ook pijn. En voelt het weer oneerlijk.