Allerlei zaken trekken me verder weg van de pijn en het verdriet. Ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn, maar het is wel zo. Afstand doen van pijn is niet altijd gemakkelijk. De tijd doet natuurlijk ook zijn werk en creëert afstand. Pijnlijk daarin is dan wel dat het gebeurt. Het voelt zo raar dat iemand die zo’n grote rol in mijn leven speelde gedurende 6 en een half jaar, ineens zo ontzettend weg is, niet meer bestaat. Dat is iets dat ik nog nooit zo had meegemaakt. Dat het contact wat 100% op onszelf was gericht, nu zo 100% weg is.

Maar, zoals gezegd, dat enorme gat begint langzaam aan weer op te vullen. De zangles begint vruchten af te werpen, mijn stem begint te komen. De brok in mijn keel zit er niet zo vaak meer en zit dus het zingen niet in de weg. De uitbarstingen die ik heb gekend deze maanden en ook zeker sommige muziek hebben mijn stem geactiveerd, waardoor deze paradoxaal genoeg zachter en ronder klinkt. Ik voel me ook milder daarin. Ik ben dan ook blij dat ik die lessen heb doorgezet, ook al oefende ik in het begin helemaal niet, en dacht ik dat ik het niet zou kunnen leren en heb ik ook zeker overwogen niet door te gaan. De eerste bezichtigingen voor het huis staan in de agenda, en er staan ook op het werk een aantal dingen te veranderen. En ook de de korte aanwezigheid van PNP2 heeft me een stap verder geholpen. Hoe onrustig dat ook was, het heeft er weer wat pijn uit gewerkt.