Woede
En dan ineens knalt het er weer keihard in. Door een simpel smsje. Erger nog, een simpel woord in dat smsje. E. vroeg me of iets dat we hadden afgesproken anders kon en ik gaf daarin toe, in alle redelijkheid. En toen kwam dat antwoord met “super” erin. En dat is nou zo kut! Want dan voel ik zo sterk dat ik niet iets wil doen waardoor E dat antwoord geeft, dat E. iets super vindt en dat dat komt door mij. Dat ik E. dus eigenlijk blij maak. Godverdomme! Dat is wel het laatste wat ik wil. E. gelukkig en blij maken. Ik sla mezelf voor het hoofd, stampvoet en schop tegen kastje aan en stomp tegen de muur. Ik wil dit niet. Godverdomme!
En iedereen maar roepen dat ik het allemaal zo snel en zo goed doe. Nou, niks dus, het is nog lang niet voorbij. Ik ben zo ontzettend kwaad. Ik wil helemaal niet redelijk zijn. Dat is het, ik wil helemaal niet redelijk zijn, ik wil onredelijk kwaad worden, ik wil schreeuwen, ik wil slaan en en ik wil schoppen. Ik wil niet als een stelletje rationele en welopgevoede volwassenen deze situatie oplossen. Het was om te beginnen al geen volwassen actie van E.
Ik wil me gedragen als een klein kind, stampvoetend en krijsend en liggend op de vloer trappen en slaan. Ik heb gewoon even geen boodschap aan redelijkheid en vergeving en al die prachtige zaken die zo louterend zijn voor de ziel.
En dat door 1 simpel woord, Super. Bah!
Spiegel
Hoewel je het niet wilt, zit het zo dicht onder de oppervlakte dat het, door slechts één woordje, eruit wil. Sterker nog, eruit moet! Gil, schreeuw, huil en schop gaten in de deuren. En weet dat je, door nu naar je gevoel te luisteren, gelouterd wordt. Kop op joh, morgen is er weer een dag! Knuffel van mij.