Het lijkt er op dat ik in een volgende fase kom, die van snelle onrust. Misschien dat ik toch wat teveel hooi op mijn vork heb genomen, met de nieuwe opleiding, de zangles, gedoe op mijn werk, workshop stemexpressie die er aan komt, de PNP’s. Er woelt een soort van bijna-permanente onrust in mijn lijf. Mijn hart doet zeer, voel het ook bonken in mijn lijf. Mijn maag is als ene elastiekje en een kleine huilbui kan al voldoende zijn om kokhals neigingen te krijgen. Ik denk dat ik vandaag maar eens een lekkere tearjerker ga kijken, even tranen laten komen gewoon om iets anders (en ja, ik weet echt wel dat dat tranen om eigen verdriet zijn!). Naast al die nieuwe dingen ook die dingen die me zo confronteren met mijzelf. Allemaal vanuit da suffe ongeduld dat ik in me heb. Ik wil dit goed afwerken en wel zo snel mogelijk. Ik weet dat dat niet uithaalt, maar het lukt me niet om gewoon te gaan zitten, en dan maar een tijdje te niksen. Ik wil door, door, door, en heb ook al wel in de gaten dat het niet zomaar kan. Dat het echt tijd nodig heeft om te genezen. Maar doe dan maar eens wat je weet dat beter zou zijn als je dat niet zomaar tot je beschikking hebt.

Dus, misschien moet ik maar eens een lekkere Mexicaanse griep oplopen. Een paar dagen het bed houden, om datje gewoon niet anders kunt. Als dat goed voor me zal zijn dan gebeurt het vast wel.