Ik begin te merken wat de effecten zijn van de dingen die ik onderneem en die gebeuren daardoor. Dingen waar ik voor kies, zoals de zangles en de haptotherapie, maken dat er dingen gebeuren. Mijn emoties komen meer naar de oppervlakte met alle gevolgen van dien. Een uitbarsting tegen een collega, het vanuit mijn tenen mee blèren met Marco Borsato brengen niet alleen kracht en daadkracht. Maar ook zachtheid. En dat laatste verrast me. Horen die twee bij elkaar?
Bij de zangles krijg ik te horen, en ik hoor het zelf ook, dat mijn stem verandert. Ik pak tonen gemakkelijker en en ze zijn ronder en zachter. Alsof ik minder moeite hoef te doen erbij te komen. Zelfs als ik het schrijf voel ik het. Laten horen kan ik het hier niet. Ook bij de haptotherapie voelt het rustiger, en dichter bij mezelf. Ik doe minder mijn best. En er kan gewoon zijn wat er is.
Dit voelt voorwaar als een stap in de goede richting!

Hoe sterk kan de mens toch zitten in het moment. De weigering om terug te kijken, verder dan een bepaald punt. Het leven bestaat nu alleen vanaf de breuk. Ik ben dus zo’n 4 maanden oud, zou je kunnen zeggen. De realiteit van de relatie, geen idee. Ik kan er nog niet naar kijken. Er treedt een soort van geheugenverlies op. Of een weerstand om het geheugen te laten spreken. Als ik een poging doe om naar ‘vroeger’ te kijken dan scheert mijn innerlijk oog langs de breuk en weer terug naar nu. Het lukt me niet, en dat terwijl ik weet hoe belangrijk het is.

Om alles weer in perspectief te gaan zien. Niet alleen de relatie maar ook de tijd voor de relatie. Om te zien dat mijn leven gewoon doorgaat, los van wat me overkomt. Maar toch, het zijn nu loze woorden. Met geen mogelijkheid gaat mijn gevoel daarheen. Komt wel, zeggen waarschijnlijk de ervaringsdeskundigen, en ze zullen ook gelijk hebben. De pest is alleen dat mijn geest sneller gaat dan mijn gevoel. En wat doe ik daar dan toch weer aan? Zal de haptotherapie uitkomst bieden? Om het gevoel er weer bij te halen? Ik weet het niet, ik weet niet zoveel in deze periode. Ik doe maar wat dingen en zie wat er van komt.

Een oude manier van rechtspreken bestond in de scheepvaart. Als iemand gestraft moest worden en er hing hem ene zware straf boven het hoofd dan was er een kans hieraan te ontkomen. Kielhalen. Je werd van boord tot boord onder het schip doorgetrokken. Dat was geen pretje. De schepen onder water aangegroeid met allerlei scherpe schelpdieren. En als het scheepje niet te klein was moest je ook je adem goed in kunnen houden. Maar, als je die behandeling tot 3 keer toe, overleefde, dan werden je schuld kwijtgescholden. Voor de zekerheid zoek ik even of deze verklaring wel klopt en nergens vind ik het terug. Toch weeet ik dat ik deze betekenis heb gehoord, ooit. En ach, niemand weet precies waar het vandaan komt dus mijn verklaring is evenveel waard als andere. Bovendien vind ik de mijne wel mooi.

Ook in mijn relaties kan ik hem vertalen. Al weet ik niet welke schuld ik hiermee ingelost heb, ik heb drie keer een betekenisvolle relatie gehad waarbij de ander niet voor mij kon kiezen, uiteindelijk. De eerste was te laf, ging vreemd en wist niet hoe, de tweede was laf en wist niet hoe en ging ook vreemd. En de derde ging de relatie in met de woorden, achteraf gehoord, ik zie wel waar het schip strandt, en was laf. Ging niet vreemd (voor zover ik dan weet) maar verliet me wel voor een ander. Wat ik ook gezocht heb in deze mensen de kunst is het om dit nu uit te vogelen. En wie weet zal ik dat niet meer hoeven te zoeken in een PNP. En kan ik iemand tegenkomen die echt voor mij kiest.