Zo sterk emotioneel als ik nog steeds kan reageren. Nog elke keer als ik het voor het eerst vertel aan iemand raak ik zwaar geëmotioneerd. Iedereen roept dat dat normaal is, maar zo voelt het niet. Het voelt ergens wel lekker, als zelfmedelijden, daar gaat het niet om. Want er is me iets ergs aangedaan en heb alle recht me zo te voelen. Gek is het niet, maar het voelt dus niet goed. Ik heb namelijk ook het gevoel dat het me in de weg staat om door te gaan met mijn leven. En om PNP’s te leren kennen zonder dat de onrust meteen weer toeslaat. Want is de onrust, de kwetsing niet de emotionele reactie? Ik ben nu met iemand in gesprek gegaan omdat ik dit soort dingen wil uit gaan zoeken en zij kwam met EMDR. Wie weet gaat ze daar op een later moment iets mee doen voor me. En, als het helpt, waarom dan niet? Ik lees er goede dingen over. Ik herken uit de toegepaste kinesiologie. Ook daarin werk je met verschillende methodes om de stress van situaties af te halen. De situatie zelf verandert er niet door maar wel dus het gevoel dat je er bij krijgt. Er ontstaat een afstand die ik zelf niet voor elkaar krijg, juist omdat ik zwelg in het gevoel. Zolang ik me zo verdrietig voel, voel ik, en hoef ik niet verder. Ik wil dus op dit moment niet verder blijkbaar. Terwijl ik dat wel wil. Ik moet eigen verantwoordelijkheid gaan nemen voor het vervolg van mijn leven en ik wil dat dus nog niet aan. Nog steeds houd ik vast aan het leven van E. en dat dat over is wil ik niet. Aha, een stevige en uitgerekte ontkenningsfase.

Ik ben zo blij met de emoties die ik ervaar dat ik denk dat als ik de pijn loslaat ik niet meer zal voelen? Zoiets.