Nog kan ik het moment voelen dat E. de verbinding verbreekt. Ik voel de afstand en de machteloosheid die daarbij optreedt. Het moment dat je partner beslist om weg te gaan is een bijna zichtbare gebeurtenis. En het is er een waar je niets tegen kunt doen. Je kunt het alleen maar zien, en het scheuren voelen. De scheuring doet bij beide zeer en er ontstaat een soort van vacuüm waarin je samen nog een tijdje rondzweeft. Je weet wat er onvermijdelijk gaat gebeuren en je weet dat snel afkappen de enige mogelijkheid is.  En dat ik degene ben die het afkappen heeft gedaan betekent niet dat ik E. kwijt wilde, maar wel dat ik me besefte dat ik E. kwijt was.  En als ik ooit nog een kans zou willen om met E. verder te kijken, moest ik gaan loslaten. E. de kans te geven de liefde aan te gaan. En dat geldt nog steeds. Al drijf ik verder en verder weg van de mogelijkheid van redial.

Is het mogelijk om elkaar weer tegen te komen, en beide geleerd te hebben van de situatie en opnieuw voor elkaar te kiezen? Het gebeurt, het gebeurt absoluut, maar de pest is dat je er niet van uit kunt gaan. Je moet je eigen weg gaan en afstand nemen.