Als ik in gesprek ben en het gaat over gevoelige zaken dan lijkt vorm eigenlijk altijd voor inhoud te gaan. Ook al worden de woorden kunnen nog zo mooi gekozen, en zijn ze zo positief bedoeld. De kans is ook erg groot dat het gesprek uiteindelijk gaat over de vorm en niet meer over de inhoud.

Lastig? Nou, behoorlijk. Te vermijden? Ik weet het niet. Is het een gevoeligheid die af te leren is, of is de vorm nou eenmaal erg bepalend voor de uitkomst? Ruzie maken is heerlijk, zolang inhoud en vorm elkaar niet tegenspreken. Klopt het niet, dan worden bij mij direct andere gevoeligheden aangesproken. Als iemand boos is op mij maar niet toegeeft dat dat zo is, en alleen op redelijke toon wil praten en dat toch de stem boosheid verraad, wat moet ik dan? Moet ik in redelijkheid gaan praten? Maar wat nou als ik dat probeer en ik merk wel dat de toon in mijn stem wel reageert op de toon in de stem van de ander? Dan wordt het toch onmogelijk? Dan krijg je in feite twee gesprekken, een met woorden en de ander onderhuids. Twee keer raden welke blijft doorzeuren.
De zuiverheid is dan uit het gesprek/de ruzie. Het is daarom ook zo belangrijk om elkaar daarin te leren begrijpen. En wat zo moeilijk is, is natuurlijk om de toon in mijn eigen stem te erkennen.
Nou, me dunkt dat er genoeg stof om in een volgende relatie lekker mee te gaan stoeien, want dat is een ding dat ik zeker hoop; dat in mijn volgende relatie ruimte is voor ruzie.