De Gelukkige Single

Zo kort op elkaar tegengestelde (?) emoties ervaren. De ene in de pijn en het los moeten laten. De andere in de mogelijkheid van een nieuwe verliefdheid.

En, pas op waar je om vraagt, want je krijgt het op een blaadje gepresenteerd. Ik wilde in een NP iemand die met verschillen kan omgaan. Nou bij de PNP zijn er tot nog toe meer verschillen dan overeenkomsten. We kunnen er allebei om lachen, maar het is toch serieus. Als we elkaar na de ontmoeting echt leuk vinden dan hebben we wel wat grote verschillen te overbruggen.

Eerst maar eens zien of wat ik voel ook echt is, of dat het mijn behoefte is aan het niet-single zijn. De vragen die de ballotagecommissie heeft ingesteld, zullen gesteld worden. Ik zal streng doch rechtvaardig oordelen over de mogelijkheid. Blijft natuurlijk wel een feit dat het hart geheel eigen keuzes maakt. Ik begrijp de verschuivingen die E. heeft doorgemaakt nu beter (niet verwarren met begrip voor de manier een en ander geuit is).

Eigenlijk is de onrust gelijkwaardig aan de onrust kort na de breuk. Slecht concentreren, lichamelijk ongemak, verlangen, behoefte. Misschien is het enige verschil wel dat het object van mijn verlangen nu wel aanspreekbaar is. Kon ik in de eerste onrust mijn object niet steeds bellen en zodoende deel van de onrust weg te nemen, kan ik dat nu wel.

buikpijn, angst en onzekerheid
de zoete pijn van de nog-geen-liefde

van hoop en behoefte
van de belofte aan misschien-wel-wat-moois

de ontroering en het plezier
voor wat-er-komen-kan

Uit mezelf vliegen is iets dat me makkelijk afgaat. En de spirituelen onder ons zullen dat dan misschien nastreven, ik ben er niet blij mee. Laat mij maar lekker in mijn lijf, dicht bij mezelf blijven. Dan weet ik tenminste waar ik sta. Maar, zoals gezegd, ik ben daar niet zo goed in. Als ik iemand vertel over de PNP, en ik vertel nogal makkelijk aan mensen, dan schiet ik weer alle kanten op. En dat betekent onrust! Dat is wat ik niet wil, en waar ik voor waken wil.

Ook bij de hapto gebeurt me dat en natuurlijk is dat dan een mooi puntje om aan te werken. De onrust is dat wat ik voel als ik in mijn hoofd terecht kom. Dus ze gaat me naar beneden, mijn lijf in, verleiden. En nee, natuurlijk niet op die manier, beroepsmatig. En dan kom ik tot een leuk inzicht. Als zij haar hand op mijn been legt dan heb ik de neiging om het contact te leggen door er met mijn aandacht heen te gaan. Maar dat is dus niet wat ik moet doen. Wat ik geneigd ben te doen is daar naar toe gaan waar de ‘actie’ is. En dat is niet de manier. En dat heb ik toch nou, pak’m beet, 30 jaar gedacht. Leer je dat niet op allerlei cursussen als yoga en bewustzijn? Ga er met je aandacht heen.
Zij zullen toch niet gek zijn met zijn allen? Dus waarschijnlijker is dat ik het verkeerd heb ingevuld. Ik moet namelijk niet met mijn aandacht daar heen waar ik geraakt wordt. Ik moet juist bij mezelf blijven en ervaren wat er gebeurt! Wat een openbaring jongens! En wat een rust geeft dat! Want steeds met mijn aadacht daarheen gaan waar de actie is dat kost bergen energie. En heeft ook nog jujist het tegenovergestelde effect. In plaats van contact maken schep ik afstand. In plaats van toe te laten sluit ik af. Nu nog even toepassen met de PNP, kleinigheidje hou je altijd.

De verliefdheid begon zo anders. Ik vond E. al langer leuk, maar door mijn ervaring altijd op de verkeerden te vallen deed ik er niks mee. Toen het wel gebeurde gebeurde het plotsklaps en alles overweldigend. Als dit uitmondt in een verliefdheid dan zal dat anders gaan. Langer op afstand, ook al vanwege een daadwerkelijke afstand, en meer onzekerheid. Een nieuwe ervaring en een waar ik, dat voel ik al wel duidelijk, veel kan leren. En dan heb ik het vooral over mijn ongeduld. Als ik iets wil dan wil ik het nu, en helemaal. Daar ben ik nogal kinderlijk in. Neem het beeld van een stampvoetend kind en je weet waaraan ik nog wel wat te leren heb. Leren met teleurstelling om te gaan bijvoorbeeld. En dan niet alleen afwijzing, maar ook de kleine teleurstellingen.

Jullie moeten er aan geloven. De komende dagen zal het waarschijnlijk nog wel gaan over de PNP, en mijn zieleroerselen daaromtrent. E. is even uit beeld en dat voelt goed. Dus ook al wordt het niks met de PNP dan nog heeft het wel iets gedaan in het afstand nemen van E. En een geheel nieuwe wereld gaat er voor me open. Ik, die werk online en dus de verbinding met het WWW zo’n beetje de hele dag open heeft staan, wordt heel onrustig als mailtjes niet dezelfde dag worden beantwoord. Ikzelf merk dat ik mailen met een onbekende lastig vindt. Vind de PNP interessant, maar per mail? Nee, dat is toch niet echt mijn ding. En tegelijkertijd wil ik wel van alles van de PNP ontvangen. Gebeurt dit niet dan dek ik mezelf al in. Dat het allemaal zo erg niet enzo. Maar ondertussen lopen er weer allerlei rare verbindingen in mijn hoofd spaak als ik bedenk dat het gewoon weer stopt, zonder bericht of wat dan ook. Zo slecht voor mijn zelfvertrouwen! Dus, vandaag de stoute schoenen maar aangetrokken en gevraagd om toch maar in ieder geval maar te zeggen als de nieuwsgierigheid over is. En wat gebeurt er; Al snel komt er bericht terug. PNP is niet zo’n mailer, en toevallig online. Druk bezet mens met werk, maar zeker nog nieuwsgierig naar me. Pak van mijn hart en de vlinder, die even vleugellam in mijn borst lag, komt weer tot leven.

Het komt niet vaak voor, maar ik verveel me. Ik werk vandaag, zondag, maar toch verveel ik me. Heb geen moment niks te doen gehad, en toch verveel ik me. Zou het zijn omdat ik op een mailtje zit te wachten? Omdat ik wil weten hoe dit verder gaat? Dit? Ach ja, je weet wel, de PNP. Dat ongeduld van me zit me weer in de weg. Nee, nog geen onrust gelukkig, maar wachten. En dat is niks voor mij. En toch zal ik moeten, sowieso helemaal tot volgende week als we een afspraakje hebben. Zal er niks tussenkomen in de tussentijd. Zullen we elkaar wel genoeg te vertellen hebben? Misschien maar eens een boekje op naslaan, “mijn eerste date”. Dat bestaat vast wel ergens. Ik ben er zo onervaren in. Zal de PNP me wel leuk genoeg vinden? Zal ik de PNP wel leuk genoeg vinden? Ik weet het, als het niet zo is, is er niks aan de hand. Ben ik niet verder van huis dan ik was. Maar toch, zou wel heel leuk zijn.

Tijdens mijn wandeling vandaag weer eens stilgestaan bij de relatie die ik had met E. Ik krijg heel sterk de indruk dat we verschillende dingen zoeken in het leven. Waar we nog steeds, vind ik, echt heel goed bij elkaar passen, verschillen we op een essentieel onderdeel. Ik zoek de lange relatie en neem daarbij voor lief dat er tijden zullen zijn dat de liefde minder is, de verbinding misschien te strak of juist te los. Ik accepteer dat de verhouding zal veranderen, behoeften ook wisselen. Maar ik zie ook het langere proces, waarin de liefde en genegenheid een sterke basis kunnen vormen voor een relatie. E. echter zoekt de constante diepe verbinding met de ander en beoordeelt alles op het moment zelf en verhoudt zich niet tot de geschiedenis. Veranderende tijden geeft een steeds terugkerende beoordeling van de relatie. Steeds moet gewogen worden of deze nog waardevol is, vergeleken met anderen en andere relaties. Alles moet kloppen en als de balans even doorslaat naar de verkeerde kant gaat E. kijken naar andere, diepere, nieuwe verbindingen. Ervaringszoeker noem ik het maar voor het gemak. En dat gaat dus niet samen. Ervaringszoekers doen er goed aan om relaties te beginnen met andere ervaringszoekes en de relatiezoekers met rust te laten. Andersom moet een relatiezoeker zich verre houden van een ervaringszoeker.
Dit zal dus ook belangrijk moeten zijn in mijn zoektocht naar een PNP. Wat zoekt de ander in een relatie?