Het is lastig, nee bijna onmogelijk voor mij, om op dit moment al  mild te kijken naar wat E. deed. Als je veel van iemand houdt dan wil je dat die ander gelukkig is. Ik kan je zeggen dat ik zo ver nog niet ben. Ik zit nog midden in de wraak, wil helemaal niet dat zij gelukkig is terwijl ik me miserabel voel. En toch voel ik dat het daar heen gaat/moet. En dan niet dat ik iets met E. moet nog. Vriendschap of wat dan ook zit niet gekoppeld aan mildheid. Vriendschap is ene keuze.
Mildheid komt met de afstand. Begrip en onvermijdelijkheid van wat er gebeurt door hoe E. in elkaar steekt. Interessant is dan dat het blijkbaar zo is dat iemand die 100% afhankelijk is, en zich daarmee dus onder de ander stelt zich heel wiebelig gaat voelen als de positie (tijdelijk) wordt omgedraaid. Dat voelt onveilig en kan betekenen dat diegene op zoek gaat naar de veilige positie, eventueel met een ander. En dat is gebeurt. E. komt iemand tegen waarbij de afhankelijkheid terug komt. Veilig. De ander neemt lekker veel initiatief. Dat ontslaat E. van de verantwoordelijkheid om de kar even te trekken. En weer in veilige positie te genieten van het leven. Comfortabel en eenvoudig.

Als ik dit bedenk dan kan ik al milder kijken. Want het ontslaat mij ook weer van een schuld die ik kan voelen, en de loser die ik me kan voelen. Het ligt gewoon niet aan mij dat E. is vertrokken.