Terughoudend ben ik als ik opnieuw door iemand wordt benaderd via een site. Gevleid en nieuwsgierig ook. We raken aan de praat en hebben elkaar wel wat te zeggen lijkt zo. Maar ik ben alert op elke gevoel van onrust, een gevoel waar ik niet op zit te wachten en wat een signaal is dat ik niet moet negeren. Maar de PNP is aardig en ook nieuwsgierig. Ook het uitwisselen van foto’s brengt geen ernstige onrust. Wakkert wel de nieuwsgierigheid nog aan. De PNP is ook deze keer weer jonger dan ik, toch iets wat ik niet zoek, maar wat blijkbaar mij wel zoekt. Geen idee waarom dat is, het is niet zo dat ik nou mijn leeftijd niet van mijn gezicht af kan zien, juist wel is altijd mijn idee. Maar goed, het kan zijn dat een ontmoeting de ander nog doet opkijken en terughouden, we zullen zien. En dat de ontmoeting gaat komen weten we al. Want ook de ander wil graag weten wie er aan de andere kant zit. Helemaal geen onrust is misschien wat veel gezegd, misschien is er toch een klein fladdertje, voelbaar in mijn borst. En afgaande het gedicht, hier eerder gepubliceerd, is het wel wat ik wil. So, I’ll go for it!

Mijn driften stromen volop. Door de breuk en de heftigheid ervan zijn die losgebarsten. Alle opgesloten drift is nu on the go. Alleen even doorgeschoten lijkt wel, als ik voel hoe groot mijn woede nog is naar E. Geen geluk gun ik de ander, zoals ik al aangaf in een stukje een paar dagen eerder. Het is een bekende voor me. Als een kind kan ik driftig worden om wat ik niet krijg, en vooral mijn zin. Die drift heb ik niet in de hand leren krijgen als kind en heb mijn beste gedaan deze eronder te houden. Totdat het dus barstte. En nu? Leren omgaan met mijn zin niet krijgen? Geen idee, maar hierover is het laatste woord nog niet gedacht. Misschien was dit ook wat het was. Ik merk dat ik al wel eerder mijn ongenoegen in een situatie kan laten zien en uiten, dus vele stappen voor de drift. Als ik dat nou eens wat verder leer, dan kom ik er wel.

Ik wordt nog eens een gepassioneerd, mild mens.

De kwaadheid gaf heel veel kracht. Ik vertelde al eerder dat mijn stem ook zo veel beter werd. En nu is het even weer helemaal weg. Mijn stem weer afgknepen. Op weg gisteren naar de zangles voelde ik ineens weer het verdriet, en daarmee ook kneep mijn keel weer toe en kreeg hem nog niet weer open. En dan voel ik hoe fijn het was om in mijn kracht te zitten. Dus, op zoek naar handvaten om er weer in te komen. Of is dat niet maakbaar. Dat is eigenlijk het grote eieren eten; is je leven maakbaar? Kun je sturen hoe je je voelt?

Vannacht droomde ik wat ik al lang niet meer droomde. Ik loop en zet me af en nog eens en nog eens. En steeds kom ik wat hoger en uiteindelijk kan ik blijven zweven, een meter of 5 boven de grond, waar ik me licht en vrij voel. Ik verbaas me altijd als ik wakker wordt dat ik dit niet altijd kan.
En dan is er ineens een dag dat ik me zo goed voel! Ik wandel door het landschap hier en voel me gelukkig om hier te zijn. Het is zo mooi hier. Wijds en het is vandaag stil en helder weer. De herfst zit zo heerlijk in de lucht. Het is heel fris en tintelend. Zwermen vogels bewegen als wolken door de lucht. De weilanden zijn alweer gevuld met ganzen. Ik wandel en geniet. Even geen breuk, geen onzekere toekomst, alleen nu.