Daar wordt een mens toch in ieder geval even blij van. Van lekker eten. En wat is er lekker? Vandaag is dat een salade van rucola (met veldsla ook erg lekker), aardbeien en verse geitenkaas. Je kunt er een klein scheutje balsamico overdoen, als finishing touch. En alles in hoeveelheden die je zelf lekker vindt. Smakelijk eten.
Weer vreemde bezoekers in de tuin. Waar komen ze vandaan? Gedropt, of heeft de buurman ineens hoenders die hij los laat lopen? Dat lijkt me niet, want hij heeft al kippen en die zitten in een hok omdat ze zijn weinige borders anders leegscharrelen. Hoe smaken ze trouwens, en heeft iemand een lekker recept voor parelhoender?
En nu blijken ze van de buurman te zijn. Ze zijn via de weilanden naar mij komen wandelen, vliegen. En ze willen niet meer weg. Mijn uitdaging is nu om ze toch te vangen. En anders blijven ze hier wonen, supergezellig. En als de aanstaande kopers van het huis ze niet willen, dan gaan ze de pan in, heb ik al afgesproken met de buurman, die een uitstekend kok is. Dus hoe dan ook komt het goed.
Alles komt langzaamaan weer tot rust. Ik ben bezig met mijn nieuwe dingen – zingen, studie en werk – en dat voelt wel als een goede nieuwe richting. Maar… Ja, die maar die is er echt. Want, ook al zie ik dat het goed is wat er gebeurt met de dingen die me op de toekomst richten, het blijft los zand en zinloos. Want waar gaat het nu echt om? Om die dingen die ik noemde – zingen, studie en werk? Nee. Voor mij zijn dat slechts uiterlijke dingen. Waar het echt om gaat, wat mijn leven echt de moeite waard maakt is een relatie met een speciaal iemand. Iemand om mee wakker te worden en de weekends mee te vullen. Wat ik nu doe vult de tijd. That’s it. It keeps me going. Totdat..
Ready to eat
Als ik iets in de supermarkt koop wil ik dat toch gewoon meteen kunnen eten. Vroeger, een paar jaar geleden?, vroeg ik wel eens bij de groenteboer of hij tomaten had die nog een tijdje konden liggen. Nu lijkt fruit en groente alleen nog maar onrijp te worden verkocht. Elk jaar wacht ik met smacht het moment af dat de avocado’s en mango’s rijp aangevoerd worden. Daar hebben ze nu een nieuwe verkoopprijs voor bedacht. Namelijk dat ze ready to eat zijn, en daarmee 2 keer zo duur. Rijp fruit wordt duur betaald dus. En als je dat geld er niet voor over hebt dan koop je onrijp fruit dat helaas vaak niet op een eetbaar stadium komt omdat het dan al te ver doorgerot is. Want wat ze zeggen, die rijpt nog op de schaal is natuurlijk niet waar. Op het moment dat iets is geplukt eindigt het rijpingsproces en begint het rottingsproces. Het is een vreemde wereld. En toch koop ik de ready to eat spullen, want dan zijn ze tenminste eetbaar en lekker. De rest hoef ik niet. Alles ligt het hele jaar in de schappen maar is maar korte tijd echt lekker. Dus houd je aan de seizoenen, dan kun je genieten. De rest is surrogaat. Doe de dingen dus alleen als het er de tijd voor is. En wanneer dat is dat moet je gaandeweg je leven leren, er staat dan geen stickertje op dat het de tijd voor een nieuwe liefde is. Het feit dat je zin hebt wil niet zeggen dat het ook al het juiste seizoen is. Heb geduld.
Wietplant
Hoelang is het geleden dat ik zelf geblowed heb? In ieder geval 15 jaar, want toen ben ik gestopt met roken. Maar waarschijnlijk wel langer. Ik heb mijn portie lachstuipen en vreetkicks wel gehad. Mijn prachtige uitvindingen en uitmuntende gedachtesprongen kan ik niet terughalen, die bestonden alleen op het moment zelf. Zelfs als ik ze opschreef waren ze achteraf niet te herleiden tot iets dat enige betekenis had. Maar leuk was het wel, meestal.
En nu is er een serie in de USA, al ouder hoor, maar net ontdekt door mij, Weeds, die ik de laatste weken heb bekeken. 5 Series lang afleveringen van een half uur, over een vrouw die na de dood van haar man terecht komt in de handel in wiet, en daarmee het kostwinnerschap voor haar gezin heeft. Humor in een linkse serie. Erg fijn. Sterke vrouw, van deze tijd, ook al maakt ze soms desastreuze en egocentrische keuzes. De makers weten mijn sympathie voor haar op te wekken. En ik heb alle tijd om er in alle rust naar te kijken, wanneer ik daar zin in heb. Het heeft absoluut voordelen, alleen te wonen. En hoewel ik laatst er aan dacht hoe het zou zijn om nog eens wiet te gebruiken, in de vorm van spacecake, heb ik niet onder invloed gekeken, dat is eigenlijk toch wel voorbij, die tijd.
Opdracht aan mezelf als ik een PNP tegenkom is om goed in de gaten te houden of de ander überhaupt wel echt geïnteresseerd is. Ik denk dat uiterlijk voor iedereen wel belangrijk is, maar in hoeverre ga je je er door laten leiden? Als iemand mij benadert die ik er wel leuk uit vind zien, beetje mijn eigen type mens, dan ga ik daar wel op in. Stap 1 is dan toch gezet, nietwaar? Maar ik laat me niet meer verblinden door dat uiterlijk. Als blijkt dat de ander dan toch niet ingaat op mijn woorden of vragen en vooral bezig is om de zaak vanaf stap 1 te laten doodbloeden, dan ben je gek als je daar nog veel energie in gaat steken. Want dat kom je tegen. Mensen spreken je aan en trekken zich terug. Waarom? Soms zijn mensen daar niet open over. reden te meer om zoiets per direct af te kappen. Want dat is dan toch essentieel voor me geworden. Openheid over waar je staat en wat je wil. Als je niet weet wat je wil, doe dat dan maar ergens anders en val mij niet lastig met twijfelgedrag.
Het moet goed voelen en anders niet.
Ik vraag me wel eens af of ik in de begintijd met E. twijfels hebt gehad en ik kan het me niet herinneren. Wel na een jaar of zo, toen kwamen we wel in woeliger water, moesten knokken. Een relatie is niet een vloeiend vanzelf lopend watertje. Maar dan zit je in een ander proces dan het begin. Het begin moet goed zijn, anders wordt je niet verliefd.
Het verleden kan je in de weg zitten. Het kan je afsluiten van de wereld en wat er aan moois kan gebeuren.
En dan zou je bijna blij moeten zijn voor een keiharde klap voor je kop. Je wordt wakker geschud, zal ik maar zeggen. Ik zal E. nooit dankbaar zijn voor de manier waarop dit gebeurd is. Maar ik ben wel blij dat ik een level hoger ben gekomen in de wereld van ervaringen. Het zingen, de woede uitbarstingen en alle tranen hebben wel een kanaal geopend waardoor ik makkelijk kan komen bij een laag waar de emotie vorm kan krijgen.
S. mijn zangjuf belde op vandaag. Ik had haar een ingezongen lied gemaild en zij belde me om haar verbazing te vertellen over hoe mijn stem klinkt. En ik weet het ook. Ook daarin ben ik een level gestegen, door verder af te dalen en te durven te zingen vanuit de emotie. Die toe te laten in wat er gebeurt, niet bang zijn, doorgaan, hoe klein je ook even wordt.
Langzaam begint mijn angst om gekwetst te worden, plaats te maken voor ruimte om weer geraakt te worden.
En nee, dat heb ik niet te danken aan E. maar geheel en alleen aan mezelf.