Uit mezelf vliegen is iets dat me makkelijk afgaat. En de spirituelen onder ons zullen dat dan misschien nastreven, ik ben er niet blij mee. Laat mij maar lekker in mijn lijf, dicht bij mezelf blijven. Dan weet ik tenminste waar ik sta. Maar, zoals gezegd, ik ben daar niet zo goed in. Als ik iemand vertel over de PNP, en ik vertel nogal makkelijk aan mensen, dan schiet ik weer alle kanten op. En dat betekent onrust! Dat is wat ik niet wil, en waar ik voor waken wil.

Ook bij de hapto gebeurt me dat en natuurlijk is dat dan een mooi puntje om aan te werken. De onrust is dat wat ik voel als ik in mijn hoofd terecht kom. Dus ze gaat me naar beneden, mijn lijf in, verleiden. En nee, natuurlijk niet op die manier, beroepsmatig. En dan kom ik tot een leuk inzicht. Als zij haar hand op mijn been legt dan heb ik de neiging om het contact te leggen door er met mijn aandacht heen te gaan. Maar dat is dus niet wat ik moet doen. Wat ik geneigd ben te doen is daar naar toe gaan waar de ‘actie’ is. En dat is niet de manier. En dat heb ik toch nou, pak’m beet, 30 jaar gedacht. Leer je dat niet op allerlei cursussen als yoga en bewustzijn? Ga er met je aandacht heen.
Zij zullen toch niet gek zijn met zijn allen? Dus waarschijnlijker is dat ik het verkeerd heb ingevuld. Ik moet namelijk niet met mijn aandacht daar heen waar ik geraakt wordt. Ik moet juist bij mezelf blijven en ervaren wat er gebeurt! Wat een openbaring jongens! En wat een rust geeft dat! Want steeds met mijn aadacht daarheen gaan waar de actie is dat kost bergen energie. En heeft ook nog jujist het tegenovergestelde effect. In plaats van contact maken schep ik afstand. In plaats van toe te laten sluit ik af. Nu nog even toepassen met de PNP, kleinigheidje hou je altijd.