De Gelukkige Single

Al eerder kwam deze tegenstelling ter sprake. Ook nu weer. Tijdens de opleiding komt dit thema weer naar boven. Ik ben zo sterk geneigd om te reageren op de vorm van een boodschap dat de boodschap zelf nauwelijks gehoord wordt door me. Als iemand iets op mij heeft aan te merken vooral, zal ik uit een soort van zelfbescherming eerder ingaan op de vorm dan op de inhoud. Eigenlijk heel irritant, want voor de ander geeft dit een gevoel dat hij/zij niet gehoord wordt. Hoe sterk is de reflex? In ieder geval nu zo sterk dat ik niet in de gate heb dat ik het doe, en geheel in mijn recht denk te staan door te reageren zoals ik doe. En eerlijk gezegd denk ik dat ik er behoorlijk goed in ben. De ander af te leiden van mijn onvermogen te reageren op kritiek. Alhoelwel; ik kan wel reageren op kritiek die in een goede vorm van feedback wordt gegeven. Dus ik hoef het niet geheel en al mezelf te verwijten. Maar om er uiteindelijk wel iets van te leren is het misschien beter van wel om mijn eigen onvermogen onder ogen te zien. Want gaf ik in een eerder stukje hierover aan dat ik wel ruzie wil kunnen maken in de volgende relatie, dat is dus misschien dichterbij dan ik had verwacht. En ook dat ik dit nu ook in een leerdoel van de coaching tegenkom.

Vandaag zie ik de (P)NP weer, na een week lang alleen maar bellen. Er kan veel gezegd worden in telefoongesprekken maar toch is het niet te vergelijken met een ontmoeting. Elkaar weer zien en in de ogen kunnen kijken. Als ik er straks met de auto heen rijdt en in de buurt kom dan zullen mijn knieën wel weer gaan knikken, mijn hart bonzen in mijn keel en mijn gedachten alle kanten opschieten. Het is nu dat ik de omgeving van de (P)NP zal zien. Zal ik me er op mijn gemak voelen?
Maar zover is het nog niet. Nu, zondagochtend kwart voor 7, voel ik me nog krachtig en zeker van mijn zaak. Ik ga er gewoon heen en zal wel zien. Lekker stoer.

Tja, met grote zaken van het leven is het voor niet zo duidelijk wanneer iets nou echt waar is.
Neem nou het sterven van mijn vader. Het is diep in de nacht, wij waken om beurten bij hem, zijn vrouw probeert wat te slapen, als ik erbij wordt geroepen en er gezegd wordt dat het nu wel zover zal zijn. Hij ligt op zijn linkerzij en zijn vrouw zit geknield voor hem. Ze kijken elkaar in de ogen en we zien zijn ogen veranderen. Ze worden zo helderblauw, zo onschuldig en zonder angst. Zijn ademhaling is heel oppervlakkig en nauwelijks te zien. Het is daarom dat we gewoon niet weten wanneer precies hij sterft. Hij verdwijnt langzaam voor onze ogen, maar wanneer is het nu echt zover. Wanneer zeg je: Hij is dood? Wij vroegen ons af: Is hij nu dood?

Wanneer zeg je: we hebben een relatie? Zo langzaam en rustig bouw je op, spreek je af en slaap je samen. Het ontwikkelt zich langzaam in een richting, maar wanneer is er dat punt? Is er een punt? Of glij je langzaam in een relatie? Zolang je niet weg van elkaar gaat, ga je naar elkaar toe. Totdat.. Ik weet het niet, maar ben benieuwd of we dat allebei zullen voelen, op hetzelfde moment.

Haiku en single
als je daarop zoeken gaat
zul je me vinden.

:-)

Ja, nu moet ik gaan oppassen. In mijn grote wens om bij de (P)NP te zijn moet ik natuurlijk niet mijn vriendschappen gaan verwaarlozen. Ik kan me herinneren dat ik eens zei dat ik vaker iets met vrienden wil ondernemen, ook als ik weer in relatie ben.
En nu meteen vuurdooop. Ik heb voor zaterdag met een vriendin afgesproken en ik dreigde al dit te torpederen tgv de (P)NP. Gelukkig werd ik tot de orde geroepen door mijn vriendin, dat ze dit wel jammer zou vinden. En gelijk heeft ze. Ik ben blij dat ze het zei en ik tot inkeer kon komen. Dus, ik ga zaterdag gezellig naar haar en dan zondag ga ik door naar (P)NP. Ja, zie al je goede voornemens maar eens in 1 keer goed tot uitvoer te laten brengen.  De liefde maakt egoïstisch en niets ontziend, totdat iemand je wakker roept.

Maar ik doe mijn best.

En ook de rest loopt nog gewoon door. Gisteren kreeg ik bericht dat er een nieuwe bezichtiging is voor het huis. Ik stond er al nauwelijks meer bij stil;, dat dat ook nog allemaal moet gebeuren. Huis verkopen, relatie definitief afsluiten, ook binnen het zakelijke. Nu het verloop van mijn nieuwe liefde een klein beetje rustiger is geworden, ik voel wel dat we de komende tijd rustig gaan kijken wat er is en wat er komen gaat, wat kan en wat niet, kan ik weer wat meer tijd gaan geven aan waarvoor ik hier begon. Schrijven over wat er met me gebeurt na een scheiding. Om voor mezelf te onderzoeken wat er mogelijk is, en wat er allemaal gebeurt. Misschien om daardoor voor anderen die in eenzelfde situatie zitten een hart onder de riem te kunnen steken. Je bent niet gek, het doet echt zo’n pijn. En de enige manier om van die pijn af te komen is die te ondergaan. Voel maar hoeveel pijn het doet, je hoeft je niet groot te houden. Niet voor hen die dit kennen, of voor hen die jou goed kennen en van je houden.
En ik weet nu dat het kan, dat ik zelfs de pijn er voor over heb. dat ik in een nieuwe relatie durf te stappen en weet dat als het niet gaat lukken dit ook pijn zal doen. Maar, ik kan het aan.

Ja. En nu? Dat is de volgende vraag. Wat ik weet is dat ik steeds terug moet naar wat een aantal van jullie me ook al meegaven. Geniet ervan, van het moment, van het nu. Wat de toekomst brengt komt vanzelf. Ik hoef geen beren op de weg te bedenken, die komen vanzelf. Wat ik al wel merk is dat ik onrustig vaarwater terecht ben gekomen, terwijl ik net een beetje rust begon te voelen in mijn leven na E. Dat ik mezelf wel eens afvraag of ik wel geschikt ben voor een relatie. En hoe belangrijk het dus is om steeds weer terug moet naar mezelf. Goed dat ik nog bezig ben met de haptotherapie, dat kan me daar wel goed bij helpen denk ik zo. Want eerlijk, de valkuil van voldoen is groot en gapend. En ik stap er telkens in. Wat een zelfbeeld he? Ik weet het. En ik weet dat het niet nodig is, maar het zit diep. Misschien is het ook daarom wel belangrijk om te blijven schrijven. Want een relatie is niet zaligmakend. Het is niet zo dat stelletjes gelukkig zijn en alleenstaanden niet (he! Wat zeg ik nu?!)). Ik denk dat ik daar iets anders mee bedoel. Geluk zit in jezelf, ongeluk ook. En dat neem je overal mee naartoe en het maakt niet uit of je in een relatie zit of niet. Zou ik er dan op uitkomen dat een single wél gelukkig kan zijn? Of ligt het aan de definitie? Daar moet ik nog even verder over nadenken geloof ik.