Een nieuwe onzekerheid bekruipt me. Zoals alle angsten is deze ook irrationeel, maar daarom niet minder serieus te nemen. De angst dat PNP zal afknappen op dezelfde dingen als E. Natuurlijk, afknappen is een groot woord, maar de angst benoemt het, voor me. Sowieso is er de angst dat PNP op me af zal knappen. Dat de PNP dit weekend geconfronteerd wordt met het grote verschil in levensstandaard en daar toch niet aan wil (ook ik kan dat natuurlijk tegenkomen, maar dat is niet mijn angst). Maar daarnaast heb ik dus blijkbaar ergens een overtuiging in mezelf dat ik karakterfoutjes heb die voor niemand te pruimen zijn. Dat iedereen die ik leer kennen daar moeite mee zal hebben. Voortkomend uit een negatief zelfbeeld daarover lijkt me. En niet terecht en nu misschien wel oplosbaar. Want ik moet toch onderhand wel beseffen dat ik niet het centrum ben van deze wereld en dat niet iedereen leeft volgens mijn standaarden en normen. En dat iedereen eigen krachten heeft om om te gaan met anderen, andere triggerpunten op gedrag. Dus ik zou eerder nieuwsgierig kunnen zijn waar die gaan liggen tussen ons, dan dat ik bang ben dat de ander af zou knappen. Misschien zijn we ook al voorbij het punt van eenvoudige afknappers. Zoals ik zou kunnen afknappen al ik iemands stem voor het eerst hoor, met een zwaar accent ofzo. Of afknappen op een lichaamshouding. Al die dingen waren er bij ons niet, integendeel. Ik zie dat ik mezelf moed inpraat, goed zo. Laat maar komen wat er komt, wat het ook is. Want wat er ook is is vertrouwen. Als ik me rustig voel, wat niet zo heel vaak voorkomt de laatste paar weken, maar goed, het gebeurt wel eens, dan voel ik dat het goed is. Ik voel me goed als ik aan de PNP denk. Het is een warm, rustig en zeker gevoel.

Update: En dan denk ik ook nog dat ook ik kan afknappen. Wat als ik de PNP nou toch niet leuk vind? Wat nou als ik het verschrikkelijk vind? Echt, nauwelijks geslapen. Onmogelijk me te ontspannen. Ik begin uitgeput te raken. Al weken slaap ik slecht, kort en onrustig.