De emoties gieren door mijn lijf. Het blijft spannend. Ik weet niet wat te doen, en voel me alsof ik voor het eerst iemand zo dichtbij laat komen. De hele dag verloopt in beminnelijke afstand. We werken wat en kletsen wat. En we draaien om de hete brij. Mijn lijf voelt als een gespannen snaar, te strak om goed te functioneren. Maar toch voelt het goed, daaronder. De wekenlange korte nachten breken me nu op en het enige dat ik wil is slapen, echt. En we slapen samen. Hoe goed voelt het om weer naast iemand te slapen, iemand vast te houden en gewoon te slapen. De eerste kus volgt pas in de ochtend. En we slapen verder. Het is jaren geleden dat ik zo lang sliep, maar we worden pas om 11 uur wakker. Het voelt goed en heel kwetsbaar. En ook dat voelt weer goed. Het is wat het is. En heel langzaam gaan we een verbinding aan. Allebei met ons verleden en allebei met uitzicht op iets moois.