Ja. En nu? Dat is de volgende vraag. Wat ik weet is dat ik steeds terug moet naar wat een aantal van jullie me ook al meegaven. Geniet ervan, van het moment, van het nu. Wat de toekomst brengt komt vanzelf. Ik hoef geen beren op de weg te bedenken, die komen vanzelf. Wat ik al wel merk is dat ik onrustig vaarwater terecht ben gekomen, terwijl ik net een beetje rust begon te voelen in mijn leven na E. Dat ik mezelf wel eens afvraag of ik wel geschikt ben voor een relatie. En hoe belangrijk het dus is om steeds weer terug moet naar mezelf. Goed dat ik nog bezig ben met de haptotherapie, dat kan me daar wel goed bij helpen denk ik zo. Want eerlijk, de valkuil van voldoen is groot en gapend. En ik stap er telkens in. Wat een zelfbeeld he? Ik weet het. En ik weet dat het niet nodig is, maar het zit diep. Misschien is het ook daarom wel belangrijk om te blijven schrijven. Want een relatie is niet zaligmakend. Het is niet zo dat stelletjes gelukkig zijn en alleenstaanden niet (he! Wat zeg ik nu?!)). Ik denk dat ik daar iets anders mee bedoel. Geluk zit in jezelf, ongeluk ook. En dat neem je overal mee naartoe en het maakt niet uit of je in een relatie zit of niet. Zou ik er dan op uitkomen dat een single wél gelukkig kan zijn? Of ligt het aan de definitie? Daar moet ik nog even verder over nadenken geloof ik.