Een eerste bijdrage van Ed. Hoe de breuk kan zijn als je kinderen hebt, en hoe ga je dan op weg naar het nieuwe geluk?

Na 7 maanden kan ik nog niet helder en eenduidig kijken naar de breuk. Hoe leg ik de 2 kleine mensen in ons voormalig gezin uit waarom papa en mama uit elkaar gaan. Ik heb me er vanaf gemaakt met de reden dat we vaak ruzie hadden als ze er niet bij waren, kinderen van 7 en 9 ga je niet vertellen dat mama verliefd is geworden op iemand anders, iemand die ook een gezin heeft. 2 mensen kunnen ervoor zorgen dat 8 mensen diep geraakt worden, die 2 overigens nogal wat positiever dan de overige 6. Dus doe ik mijn best zo luchtig mogelijk over de breuk te doen, te zeggen dat ik van mama houd omdat ik zonder haar hen niet gekregen had.  Dat ik van mama houd is overigens nog steeds zo, mama houdt niet meer van mij, en dat moet ik volgens haar maar accepteren. Alsof ze me een kadootje gegeven heeft. Er zijn momenten dat ik er zo naar kan kijken, dat ik ook inzie dat niet altijd alles even lekker liep, maar het volgende moment kan ik me weer totaal verloren voelen. Degene die mij het best kan troosten sluit me buiten en dat doet pijn. Vooral als me meegedeelt wordt dat we nog zo emotioneel verbonden zijn, op een natuurlijke manier met elkaar omgaan. Wat moet ik met zulke opmerkingen, ze heeft een soort ideaal beeld geschapen van ex-partners die als maatjes met elkaar omgaan, maar ik weet ook dat ze nog steeds tegen me liegt. De maatjes-rol moet ik maar niet aannemen, eerlijkheid is toch wel de basis van een eventuele vriendschap.  Als we op een normale zakelijke manier met elkaar omgaan en als ouders apart het beste met onze kinderen voorhebben dan kunnen we de schade bij de kleine mensen wellicht beperken. Gewoon veel liefde geven, niet meer samen maar om de beurt.