Al eerder kwam deze tegenstelling ter sprake. Ook nu weer. Tijdens de opleiding komt dit thema weer naar boven. Ik ben zo sterk geneigd om te reageren op de vorm van een boodschap dat de boodschap zelf nauwelijks gehoord wordt door me. Als iemand iets op mij heeft aan te merken vooral, zal ik uit een soort van zelfbescherming eerder ingaan op de vorm dan op de inhoud. Eigenlijk heel irritant, want voor de ander geeft dit een gevoel dat hij/zij niet gehoord wordt. Hoe sterk is de reflex? In ieder geval nu zo sterk dat ik niet in de gate heb dat ik het doe, en geheel in mijn recht denk te staan door te reageren zoals ik doe. En eerlijk gezegd denk ik dat ik er behoorlijk goed in ben. De ander af te leiden van mijn onvermogen te reageren op kritiek. Alhoelwel; ik kan wel reageren op kritiek die in een goede vorm van feedback wordt gegeven. Dus ik hoef het niet geheel en al mezelf te verwijten. Maar om er uiteindelijk wel iets van te leren is het misschien beter van wel om mijn eigen onvermogen onder ogen te zien. Want gaf ik in een eerder stukje hierover aan dat ik wel ruzie wil kunnen maken in de volgende relatie, dat is dus misschien dichterbij dan ik had verwacht. En ook dat ik dit nu ook in een leerdoel van de coaching tegenkom.