Tja, met grote zaken van het leven is het voor niet zo duidelijk wanneer iets nou echt waar is.
Neem nou het sterven van mijn vader. Het is diep in de nacht, wij waken om beurten bij hem, zijn vrouw probeert wat te slapen, als ik erbij wordt geroepen en er gezegd wordt dat het nu wel zover zal zijn. Hij ligt op zijn linkerzij en zijn vrouw zit geknield voor hem. Ze kijken elkaar in de ogen en we zien zijn ogen veranderen. Ze worden zo helderblauw, zo onschuldig en zonder angst. Zijn ademhaling is heel oppervlakkig en nauwelijks te zien. Het is daarom dat we gewoon niet weten wanneer precies hij sterft. Hij verdwijnt langzaam voor onze ogen, maar wanneer is het nu echt zover. Wanneer zeg je: Hij is dood? Wij vroegen ons af: Is hij nu dood?

Wanneer zeg je: we hebben een relatie? Zo langzaam en rustig bouw je op, spreek je af en slaap je samen. Het ontwikkelt zich langzaam in een richting, maar wanneer is er dat punt? Is er een punt? Of glij je langzaam in een relatie? Zolang je niet weg van elkaar gaat, ga je naar elkaar toe. Totdat.. Ik weet het niet, maar ben benieuwd of we dat allebei zullen voelen, op hetzelfde moment.