De Gelukkige Single

Dit jaar begon met hard werken. We hebben heel wat hout gezaagd en gekloofd om het huis warme te houden. Ook voorraad opgebouwd voor dit jaar. Plannen maakten we aan de lopende band, dromen over wat we konden doen met onze tuin, met het huis en ons leven. Totdat de warmte niet meer van de kachel hoefde te komen, en de lente weer in het land kwam. Toen bleek dat voor E1 blijkbaar onze relatie niet meer voldoende was, en werd verliefd op een ander. Dat heeft de nodige dingen in beweging gezet, niet alleen in het verdrietige. Ik ben nieuwe dingen gaan doen, heb veel nagedacht over de relatie en mijn eigen leven. Ben in beweging gekomen, ben gaan zingen en opnieuw gaan leren. Heb mijn vriendschappen verdiept en nieuwe vrienden gevonden. En ben mezelf aan het ontdekken.

Langzaam kwam ik uit mij dal en ging weer om me heen kijken naar een PNP. Die kwam al best snel. Dat vond, inmiddels E2, ook. Die was bang dat ik terug zou gaan naar E1 en ik kon niet overtuigen van het tegendeel. We leerden elkaar kennen en na een tijdje bleek dat we echt niet bij elkaar passen. En daar zit ik, zoals jullie al wel weten, nu van bij te komen. Nog wat spanning in mijn lijf, wat tranen en gemis aan aanwezigheid, maar ik voel ook dat ik snel door kan gaan. Verder op zoek naar een nieuwe partner, want het leven is leuker met z’n 2.

Dus 2010; wat wil ik voor mezelf? Ik zie mezelf aan het einde van 2010 sterk staan. Krachtig en gericht. Ik heb dan de opleiding afgerond en kan daarnaast ook nog een aardig deuntje zingen. Of ik hier nog of weer schrijf weet ik niet. Ik hoop natuurlijk van niet, maar dan zal ik wel ergens anders weer schrijven. Ik zie mezelf mooi en krachtig.

En dat wens ik jullie ook allemaal toe, dat jullie wensen voor het komende jaar uit zullen komen, wat het ook is.

Een wens is gedaan
voor jezelf of een ander.
Laat het uitkomen!

Ik voel de spanning in mijn maag. En niet omdat ik zo uitkijk naar de jaarwisseling, daar geef ik niet zoveel om. Nee, af en toe knijpt mijn maag samen. Ook na E1 was deze spanning er en ik geloof dat ik deze net wat aan het loslaten was. En nu wordt hij weer goed voelbaar. De spanning loslaten is lastig. Het is een onwillekeurig gebeuren. Het brengt een scheiding van boven en onder. Door de pijn naar mijn gevoel gaat niet, ik zal moeten ontspannen. En dat laat ik nauwelijks toe. Ik vlieg en ik ren en geef mezelf weinig tijd om te ontspannen zoals ik gisteren ook al noemde. Bijna alsof ik, als ik het maar vasthoudt, ik het niet kwijtraak. Het? Wat is ‘het’? Het zou dan zijn het gevoel voor E2. Of dat ik erken dat er geen gevoel is voor E2. Ik zou het dus niet weten, want ik laat mezelf er niet bij toe. Als de zaak gescheiden is kun je dan kiezen om boven of onder te toeven? Of is dat voorbestemd door ervaring en karakter? Hoe het ook zij, ik zit boven, in mijn hoofd en ik kom er niet uit. Aanraking lost de spanning op, maar daarvan kan ik toch niet afhankelijk zijn? Ik kan toch niet zoeken naar en relatie alleen om de spanning in mijn leven op te kunnen lossen? Dat geeft te veel afhankelijkheid. Dus zelf weer aan het werk.

Zaterdag ga ik er op uit om kleren te kopen. Verder met mijn nieuwe look. Waar ik al eerder mee begonnen was, na E1, mezelf opnieuw uit te vinden en nieuwe kleren aan te schaffen, zet ik dit nu verder door. Met een vriendin ga ik de stad in en ga op zoek naar mooie kleren. Met E2 was ik dat al van plan en ik zie geen reden het nu dan niet door te laten gaan. Ik heb er zin in. De vriendin heeft verstand van vrouwelijkheid en je kleden. Elke dag voor mezelf een feestje te maken en me te kleden voor mezelf. Sexy ondergoed? Zeker. Mooie broek, trui, blouse, hemdjes, weet ik veel wat, en oh ja, niet te vergeten mooie laarzen. Zal ik eens wat mooie setjes creëren waarmee ik de PNP’s kan benaderen en veroveren :-). Mezelf meer gaan verzorgen kan nooit kwaad en ik heb er zin in. Zij zal mij coachen op die weg en ik zal details fotograferen zodat jullie mee kunnen genieten. Of niet, want ik weet uiteindelijk niet wat jullie smaak is. De 13de maand ga ik kapotslaan in de stad. Kleren, make-up, misschien sieraden?

Dank je wel, E2, voor de voorzet hiernaar toe. Jij verlangde dat ik andere kleren zou aanschaffen voor jouw vrienden en ik wilde ze dat zeker, paste ook in mijn wens om een ander deel van mezelf ruimte te geven. Ik ga leren wat kleren zeggen over hoe je in het leven staat. Nooit heb ik dat geleerd. Daar was mijn oudere zus heel goed in en ik kon daar niet aan tippen. Ik liet het dus bij haar. Tijd nu om mijn eigen vorm te vinden. Ik heb al wel een idee waar dit naar toe gaat, maar ik laat me ook graag nog verrassen.

En ook nu, in mindere mate weliswaar maar toch, moet ik zorgen dat het leven doorgaat. Afwassen, boodschappen doen, met vriendinnen kletsen en plannen maken. Ik merk dat ik mezelf een beetje voorbij ren. Ik heb zelfs al een sms’je gestuurd dat ik onze gesprekjes mis! Hoe dom kun je zijn en hoe zwak en er aan toegevend? Uiteraard komt daar geen reactie op, E2 zou wel gek zijn. En ik ook weet wel beter. Want het lijstje tegen is er nog steeds. Te veel kritiek op hoe ik ben, te veel belang aan de status en materialisme, te poetserig. Te veel gewend om de baas te zijn. Maar, zegt dat kleine stemmetje, ook leuk, lief, zorgzaam en gezellig.

Kom ik terug na eenpakketje te hebben weggebracht met iets dat E2 nog hier had liggen, stap ik de badkamer in, is het bad dat ik eerder had genomen wel leeggelopen, maar niet via de afvoer. Nee, de vloer staat blank en voor ik weet ben ik dus bezig de afvoer door te peuren. Gelukkig met goed resultaat. De verstopping is snel verholpen en de zaak loopt weer goed door. Toch heb ik nu het gevoel dat ik er een beetje doorheen zit. Beetje licht in mijn hoofd, maar bang om te gaan zitten en de leegte te voelen. Jaja, ik moet het aangaan, ik ga zo zitten met mijn kopje thee. Maar ik heb er geen zin in. Liever ga ik door met onzinnige bezigheden. had ik maar wat nuttigs te doen, had ik maar iets waardoor ik me nuttig zou kunnen  voelen!

Het leven bestaat uit een aaneenschakeling van situaties, ik voel geen belang, geen samenhang. Ik ga van het ene naar het andere, maar het voelt alsof ik een stuiterbal ben. Wat doe ik godsnaam hier in het Friesche landschap? Wat moet ik hier, alleen?Wat zou ik hier moeten doen, samen? De korte affaire met E2 heeft me wel duidelijk gemaakt dat het leven in de buurt van de stad toch wel erg prettig is. Maar ook dan, ik moet het zelf doen en wat doe ik? Ik stuiter door het leven en laat niets gebeuren, bouw niets op.

Jaja, ik ga al zitten. Ik zal het kutgevoel even de ruimte geven en door me heen laten gaan, en bedenken waarom het ook al weer beter is dat het niet doorgaat met E2, en wat ik wel wil en hoe ik het wel wil. Mijn eigen afvoeren eens even doorpeuren zodat de zooi eruit kan en alles weer kan stromen.

Eerlijk zelfonderzoek leert dat ik in relatie altijd ergens diep van binnen bezig ben om te achterhalen hoe ik moet zijn om te ander te kunnen behouden. Dat houdt in dat ik mezelf altijd in contact terughoudt en scan bij de ander wat er moet zijn om in balans te kunnen zijn met hoe de ander is. Daarmee loop ik mezelf voorbij. Want hoe kun je immers een relatie opbouwen vanuit die gedachte. Volgens mij gaat het nog verder; ik houd mezelf in, maar er komt ook een moment dat ik dan juist heel erg mijn deel afbaken, en mijn eigen ding duidelijk en zwart-wit neerzet. Ook niet bevorderlijk lijkt me. Uiteraard is dit een uitvergroting van de werkelijkheid. En bovendien kan ik niet zomaar iets veranderen wat er in me zit. Ik zal iemand moeten treffen met wie er een balans is in de basis en waar de rest een plek kan krijgen. Meteen als ik dit schrijf schiet de onzekerheid in mijn onderrug en terug omhoog in mijn keel; wat als ik nooit goed genoeg zal zijn? Diep liggende onzekerheid wordt weer eens lekker opgepord door het opnieuw alleen komen te staan.

Maar hoe krijg ik het zover dat ik dit inzicht ombuig naar een verandering? Hoe zorg ik ervoor dat ik mezelf NIET terughoud? Hoe krijg ik voor elkaar dat ik niet schiet van terughouding naar afbakening?

Hm, waarom zou ik me er eigenlijk zo verrekte druk om maken? Heeft niet iedereen zijn eigen makken? Ik hoef toch niet perfect te zijn voordat ik in een relatie kan zijn met iemand? Perfectie bestaat toch niet? En toch zal ik altijd blijven schaven, zal ik me bewust zijn van wat er in mij leeft en wat ik kan leren van de omstandigheden en wat daardoor wordt aangeraakt. E2 is ambitieus en vond dat van mij niet. En wat betreft maatschappelijke status klopt dat ook, die interesseert me niet zo. Maar ambitieus op het persoonlijke vlak ben ik wel. Daar streef ik een bepaalde perfectie na. En dat ik van E2 vind dat ze te perfectionistisch omgaat met haar leven en dan vooral haar huis(houden), kan ik dan niet op mezelf betrekken dat ik te perfectionistisch omga mijn geestelijke hygiëne? Alles wat een smet kan zijn moet onderzocht en aangepakt. Kan ik dit misschien halen uit deze ontmoeting met E2? Dat ook ik wat relaxter kan proberen te staan in mijn leven, dat ik eigenlijk net zo gestrest ben? Is dat de betekenis van de inzichtskaart die ik vandaag trok: “Ik stel mijzelf open voor een nieuwe zienswijze.”?

Door Avalanche

Sinds die rampzalige december van 2005, schrijf ik je ieder jaar rond deze tijd een brief, die ik vervolgens bewaar zonder hem te versturen. Het is een ritueel geworden dat hoort bij het afsluiten van het jaar. Onlangs informeerde je per e-mail of alles goed ging met ons en ik antwoordde dat het bijna niet beter kon. Dat we aan prachtig jaar achter de rug hadden. Je weet dat ik een slecht leugenaar ben, maar je slikte mijn verhaal voor zoete koek. Weet je dat het me niet eens meer verbaast, dat je niet echt geïnteresseerd meer bent in haar, in mij?

Verschillende keren liet je me ook dit jaar weten, hoe groot jouw gemis is. Vraag jij je ooit af hoe het voor haar moet zijn? Je was er niet, toen haar achternaam officieel gewijzigd werd. Je zag de blik in haar ogen niet, toen een afschrift van het Koninklijk Besluit op de mat viel. Je weet niets van de strijd die ze dagelijks moet leveren om zich staande te houden, vrolijk te zijn, terwijl haar hart huilt.

Maar je hebt ook niet gezien, hoe opgewekt ze was toen we samen over Skiathos reden en, een paar maanden later, door de Provence. Hoe goed haar het bezoek aan het ‘kattenklooster’ deed. Hoe trots ze was toen zij die ene kat fotografeerde, die zich normaal gesproken door niemand laat fotograferen. Je weet niets van haar gezwijmel bij foto’s van bijna onaards mooie jongens. Niets van de grote en kleine vreugdes in haar leven.

En ook over mij weet je niets meer. Over het verliezen van mijn baan, over mijn zoektocht naar een nieuwe bestemming. Maar ik besef, dat het er ook niet meer toe doet. Vier jaar geleden begon jouw leven opnieuw. Een leven, waarin geen plaats meer is voor ons. Ondanks het feit dat jij de vader bent van mijn kind, kom ik na vier lange jaren eindelijk tot het besef dat er in ons leven geen plaats meer is voor jou. We doen het samen prima, zij en ik. Ik loog niet toen ik je schreef dat 2010 een mooi jaar belooft te worden voor ons. En ik lieg evenmin als ik jou ook een mooi 2010 wens.

Tja, welk deel van de pijn die ik nu voel is pijn om het verlies van E2? En welk deel om het verlies van de belofte aan een relatie, pur sang. Ik mis nu alweer de nabijheid van een mens, een lichaam, de aanraking, de kus, de gesprekken, de telefoontjes. Ik zit weer alleen thuis, buiten is de waarschuwing van kracht over ijzel en sneeuw, dus wie zal zeggen of ik de komende dagen er echt uitkan, verder dan de buren (die overigens 5oo meter verderop wonen) voor een kopje koffie? Genoeg eten voor een paar dagen, en oud en nieuw moet ik werken. E2 zou hier zijn, nu dus alleen. Zo kort na het verbreken voelt dat wel een beetje verrot kan ik je zeggen. Vrienden zeggen me dat het ook hoop geeft, ik lig in ieder geval nog goed in de markt. Tja, dat is blijkbaar waar, maar wat als de markt toch wat mager is? Hopen op een snelle opvolging? Ik zal in het nieuwe jaar waarschijnlijk wel weer wat rond gaan kijken.