Heb ik nou zo’n ontzettend kinderlijke ziel ofzo, dat dit soort dingen me zo verdrietig maken? Is het onvolwassenheid dat ik zo moet huilen om wat er verloren gaat, terwijl ik weet dat er niets te verliezen was? Dat er nog niets was? Is mijn behoefte aan een relatie dan zo groot, dat ik zelfs een onmogelijke relatie wil? Rationeel gezien is het antwoord natuurlijk heel makkelijk, maar waarom reageer ik dan toch zo emotioneel? Waarom kan ik niet, net als E2 gewoon inzien dat het niks kan worden en het daarbij laten? Al weet ik natuurlijk niet hoe E2 zich voelt nu.

We vonden elkaar interessant en dat is natuurlijk niet genoeg voor een relatie, maar dat besef is altijd pijnlijk. Je bouwt toch ergens hoop op, ergens vormt zich toch weer een beeld voor de toekomst, en dat beeld moet weer worden afgebroken. En dat doet pijn. En inderdaad zal het deze keer niet zo pijnlijk zijn als bij E1, het was immers nog geen relatie, geen committment.

Gebroken Hart II

Tja, hoelang was ik nu weg? Een week of drie zijn we serieus bezig geweest om elkaar te leren kennen en er achter te komen of we bij elkaar passen. Normale periode, verliefdheid. Gaat die niet door dan zal de verbinding na 2 a 3 maanden weer worden verbroken. Zo ook bij ons dus. We leerden elkaar ruim 2 maanden geleden kennen. De verschillen zijn te groot gebleken. Onze basis is te anders. Niet alleen maatschappelijk, maar ook persoonlijk. P. was uiteindelijk degene die de knoop doorhakte, maar het is denk ik ook beter. We zijn inderdaad te verschillend. P. is meer van de status en het materiële. P. heeft een positie opgebouwd door de jaren heen en leeft die ook. Ik ben meer van het persoonlijke en laissez faire. Ik ben vrij makkelijk en P. is perfectionistisch. P. is supernetjes en ik mag nog wel eens wat vies worden in huis en slingeren, waar P. alles opruimt en loopt te poetsen en doen. Op mij kwam dat stresserig over en ik had daar ook last van. P. heeft de knoop doorgehakt, iets dat ik minder goed kan. Ik heb misschien wel meer behoefte om in een relatie te leven dan P. Daar baal ik wel een beetje van. Graag zou ik zelf de knoop hebben doorgehakt, omdat we er eigenlijk wel over eens waren dat er geen toekomst voor ons was, dat geeft meer kracht.

Maar goed, dan kan ik hier weer wat gaan vermelden. Terug van de ander weblog naar hier.

Het was fijn om weer iemand van dichtbij te leren kennen, het was lekker om weer te vrijen. En ik ben nu een E. verder.
Maar verdrietig is het wel. Zo werkt dat bij mij, de romantische gedachte moet weg gehuild worden. Ook daarin kon P. korter zijn, rationeler.
Nu moet ik weer opnieuw wennen aan het alleen zijn, want we belden zeker 3 keer per dag en zagen elkaar zo vaak mogelijk. Ik ga P. missen. Mijn hart is trouwens niet zo gebroken als het plaatje laat denken hoor. En dat heeft te maken met dat we hier samen uitgekomen zijn, anders dan met E1 die me gewoon verliet voor een ander. En omdat ik ook absoluut mijn twijfels had bij deze relatie. Voor een deel zit hem dat in de verschillen die ik bovenaan al aangaf. Verder: P. had veel kritiek op hoe ik was, mijn kleding, mijn manier van schoonmaken, mijn manier van koken en vast nog wel een aantal dingen. En ik, ik had kritiek op de manier van schoonmaken, had moeite met de ‘bazige’ manier om te willen dat dingen lopen zoals P. ze zich voorstelde. Eigenlijk allemaal signalen dat er iets echt niet goed zit, als dat al in de verliefdheids periode zo’n grote rol gaat spelen. Dan is het toch wel duidelijk dat daar niet een relatie uit kan groeien. Daarvoor moet je toch echt aan elkaar verbonden raken in de eerste maanden, door een doldwaze verliefdheid die de aanwezige verschillen laat verdwijnen. En als je dan beide van de roze wolk terugkeert ben je op zoveel fronten verbonden aan elkaar dat de verschillen te overbruggen zijn. En dat gebeurde dus nu niet. Maar wat had ik het graag gewild!

Want jullie weten dat ik helemaal niet zit te wachten op de status van DGS.