Ineens voel ik me neerslachtig. Een gevoel van niet-weten. Maar ook een weemoed. Afwisselend heb ik het gevoel dat wat er nu is helemaal niet kan, geen bestaansrecht heeft. Als de (P)NP het zoveelste grapje maakt over iets in mijn huis dat duidt op de verschillen tussen ons, heb ik er even geen zin in. En dan heb ik even geen zin om toenadering te zoeken en denk ik dat de ander nu maar eerst eens moet komen met en stap.  Niet dat de  (P)NP geen aandacht heeft me, absoluut wel. Maar, net als bij E. heb ik wel een beetje het gevoel dat ik degene moet zijn die de stappen zet die de beweging erin houden. Ik heb  geduld, echt, het hoeft voor mij niet snel te gaan. Maar af en toe heb ik het wel nodig dat  de ander even iets extra’s laat zien of voelen. De (P)NP heeft het druk, met werk, studeren en innerlijke processen, maar dat neemt niet weg dat de (P)NP dit met mij aangegaan is. En dat betekent volgens mij wel dat het alleen kan als het van twee kanten gebeurt. En dan zonder dat de ander daarom hoeft te vragen lijkt me, in het begin.
En daarom voel ik me een beetje neerslachtig, en zit ook nog een heel verdrietig boek te lezen – “Haar naam was Sarah”, van Tatiana de Rosnay. Nee, daar wordt ik niet opgewekter van. Alleen de snorrende kachel maakt me nu tevreden. Die houdt de kilte van het winterse weer buiten. Stemmingen blijven wisselen bij me, en ik ben daarom blij met jullie woorden van gisteren. Het klopt, ik ben nog steeds echt single, de potentie is er maar het is nog niet zover. En het proces is nog niet gedaan.

De nieuwe lijn in mijn leven. Een liefdevolle bijna-relatie, lieve vrienden, een uitdagende opleiding, verantwoordelijk werk, lekker sporten, fijne hobby´s maken dat ik het gevoel heb dat ik op het goede spoor zit. Alles wat ik heb gedaan na de scheiding heeft er toe kunnen leiden dat ik hier nu zit, bij iemand die ik heel leuk vindt. Ondanks dat de verschillen zo duidelijk zijn en bijna onvermijdelijk zullen gaan leiden tot problemen. Want hoe zet je twee mensen bij elkaar die verschillen als dag en nacht? De een rommelig en levend in betrekkelijke chaos. Altijd kunnen vinden wat gevonden moet worden in stapels spullen. En de ander waar geen tijdschriften op de grond liggen. Geen kleren of schoenen slingeren in de woonkamer. Alles netjes opgeruimd en schoon. Hoe gaan we dat doen? Komt tijd komt raad, zo zal het zijn.
Ik zal toch nog eens “De teerling geworpen” van Sartre nalezen. Al is dat niet een heel erg hoopvol beeld omdat het de beide mensen daarin niet lukt om voor elkaar te kiezen, voordat hun tijd voorbij is. Misschien moet ik daar toch eens wat meer over lezen. En wat ik meteen tegenkom is het belang om niet uit het oog te verliezen wat de overeenkomsten zijn. Het besef te zien wat je eigen kracht is, je eigen zwakheid en die van de ander. En dat te aanvaarden.