Tja, welk deel van de pijn die ik nu voel is pijn om het verlies van E2? En welk deel om het verlies van de belofte aan een relatie, pur sang. Ik mis nu alweer de nabijheid van een mens, een lichaam, de aanraking, de kus, de gesprekken, de telefoontjes. Ik zit weer alleen thuis, buiten is de waarschuwing van kracht over ijzel en sneeuw, dus wie zal zeggen of ik de komende dagen er echt uitkan, verder dan de buren (die overigens 5oo meter verderop wonen) voor een kopje koffie? Genoeg eten voor een paar dagen, en oud en nieuw moet ik werken. E2 zou hier zijn, nu dus alleen. Zo kort na het verbreken voelt dat wel een beetje verrot kan ik je zeggen. Vrienden zeggen me dat het ook hoop geeft, ik lig in ieder geval nog goed in de markt. Tja, dat is blijkbaar waar, maar wat als de markt toch wat mager is? Hopen op een snelle opvolging? Ik zal in het nieuwe jaar waarschijnlijk wel weer wat rond gaan kijken.