Ik voel de spanning in mijn maag. En niet omdat ik zo uitkijk naar de jaarwisseling, daar geef ik niet zoveel om. Nee, af en toe knijpt mijn maag samen. Ook na E1 was deze spanning er en ik geloof dat ik deze net wat aan het loslaten was. En nu wordt hij weer goed voelbaar. De spanning loslaten is lastig. Het is een onwillekeurig gebeuren. Het brengt een scheiding van boven en onder. Door de pijn naar mijn gevoel gaat niet, ik zal moeten ontspannen. En dat laat ik nauwelijks toe. Ik vlieg en ik ren en geef mezelf weinig tijd om te ontspannen zoals ik gisteren ook al noemde. Bijna alsof ik, als ik het maar vasthoudt, ik het niet kwijtraak. Het? Wat is ‘het’? Het zou dan zijn het gevoel voor E2. Of dat ik erken dat er geen gevoel is voor E2. Ik zou het dus niet weten, want ik laat mezelf er niet bij toe. Als de zaak gescheiden is kun je dan kiezen om boven of onder te toeven? Of is dat voorbestemd door ervaring en karakter? Hoe het ook zij, ik zit boven, in mijn hoofd en ik kom er niet uit. Aanraking lost de spanning op, maar daarvan kan ik toch niet afhankelijk zijn? Ik kan toch niet zoeken naar en relatie alleen om de spanning in mijn leven op te kunnen lossen? Dat geeft te veel afhankelijkheid. Dus zelf weer aan het werk.