Eerlijk zelfonderzoek leert dat ik in relatie altijd ergens diep van binnen bezig ben om te achterhalen hoe ik moet zijn om te ander te kunnen behouden. Dat houdt in dat ik mezelf altijd in contact terughoudt en scan bij de ander wat er moet zijn om in balans te kunnen zijn met hoe de ander is. Daarmee loop ik mezelf voorbij. Want hoe kun je immers een relatie opbouwen vanuit die gedachte. Volgens mij gaat het nog verder; ik houd mezelf in, maar er komt ook een moment dat ik dan juist heel erg mijn deel afbaken, en mijn eigen ding duidelijk en zwart-wit neerzet. Ook niet bevorderlijk lijkt me. Uiteraard is dit een uitvergroting van de werkelijkheid. En bovendien kan ik niet zomaar iets veranderen wat er in me zit. Ik zal iemand moeten treffen met wie er een balans is in de basis en waar de rest een plek kan krijgen. Meteen als ik dit schrijf schiet de onzekerheid in mijn onderrug en terug omhoog in mijn keel; wat als ik nooit goed genoeg zal zijn? Diep liggende onzekerheid wordt weer eens lekker opgepord door het opnieuw alleen komen te staan.
Maar hoe krijg ik het zover dat ik dit inzicht ombuig naar een verandering? Hoe zorg ik ervoor dat ik mezelf NIET terughoud? Hoe krijg ik voor elkaar dat ik niet schiet van terughouding naar afbakening?
Hm, waarom zou ik me er eigenlijk zo verrekte druk om maken? Heeft niet iedereen zijn eigen makken? Ik hoef toch niet perfect te zijn voordat ik in een relatie kan zijn met iemand? Perfectie bestaat toch niet? En toch zal ik altijd blijven schaven, zal ik me bewust zijn van wat er in mij leeft en wat ik kan leren van de omstandigheden en wat daardoor wordt aangeraakt. E2 is ambitieus en vond dat van mij niet. En wat betreft maatschappelijke status klopt dat ook, die interesseert me niet zo. Maar ambitieus op het persoonlijke vlak ben ik wel. Daar streef ik een bepaalde perfectie na. En dat ik van E2 vind dat ze te perfectionistisch omgaat met haar leven en dan vooral haar huis(houden), kan ik dan niet op mezelf betrekken dat ik te perfectionistisch omga mijn geestelijke hygiëne? Alles wat een smet kan zijn moet onderzocht en aangepakt. Kan ik dit misschien halen uit deze ontmoeting met E2? Dat ook ik wat relaxter kan proberen te staan in mijn leven, dat ik eigenlijk net zo gestrest ben? Is dat de betekenis van de inzichtskaart die ik vandaag trok: “Ik stel mijzelf open voor een nieuwe zienswijze.”?
Lieve DGS,
We moeten onszelf allemaal regelmatig een spiegel voorhouden, maar nu overdrijf je denk ik, je lijkt jezelf te bekijken door de ogen van een ander, en daar jezelf aan aan te willen passen. (invulling) Laat mij een ouderwetse romanticus zijn, ik kom uit een lange relatie waarin ik nooit helemaal mezelf heb kunnen zijn, maar ik geloof nog steeds dat er iemand rondloopt buiten in de sneeuw waarbij het vanzelf gaat, sterker nog: bij wie ik me niet bewust ben van eventuele tekortkomingen maar die het beste in mij boven weet te halen en vice versa.
Deze blog voelt alsof geschreven in de waan van de dag, dat geeft natuurlijk niets maar als ik het lees krijg ik het gevoel dat je je energie in het verleden op verkeerde P’s gericht hebt. (zoals ik dat zelf ook heb gedaan)
Ik ben ook een romanticus, maar het lijkt wel of daar geen ruimte voor is. Of ik kies inderdaad voor de verkeerde mensen. Mensen die ik zou willen zijn, meer van deze tijd, en harder en rationeler in het leven staand. Een romanticus is een watje en nergens tegenop gewassen. dat is het innerlijk oordeel dat ik heb, een stemmetje dat mij stuurt. Een romanticus is saai, is oninteressant, en ene zeikerd. Wie wil daar nou wat mee? Ik niet. Daarom kies ik voor die hardere mensen. Daaraan wil ik me spiegelen.
Ik ben er nog niet zo zeker van of je daar gelukkiger van wordt.
Ook ik heb lang niet mezelf kunnen zijn in die ene relatie die meer dan de helft van mijn leven in beslag heeft genomen. En hoewel ik intens verlang naar een nieuwe relatie, vind ik het ongelofelijk heerlijk dat ik nu mag zijn wie ik ben. Ik hoop ooit die ene partner, die de perfecte balans weet te vinden tussen romantiek en zakelijkheid op mijn pad te vinden. En tot dat moment geniet ik van wat er nu is.
Maar verlangen we niet het onmogelijke? Ja, als het je pad kruist is het geweldig, maar ik weet het niet hoor. Als je jong bent en je komt iemand tegen, dan bouw je samen iets op. Als dat kapot gaat, loop je littekens op. En die zullen nooit helemaal helen. Dat geldt ook voor de NP die je tegenkomt. Pure romantiek bestaat volgens mij niet, het leven vraagt te veel van aanpassen. En heeft de romantiek niet het gevaar in zich van het totale verlangen, de symbiose? En is dat wat je wilt?
Dus voor mij bestaat de perfecte combinatie ook niet. Je kunt misschien het perfecte nastreven, maar zit hem dat niet meer niet in het waarmaken ervan dan in het tegenkomen? Je zult samen de keuze moeten maken dat te gaan doen, ondanks de verschillen.