Weer een zondagse rust. Helaas met veel, heel veel regen hier. Hoe lang blijft een mens twijfelen voordat de stap gezet wordt en de relatie begonnen? Ik heb het volgens mij ook al eens eerder genoemd. Zal ik voelen wanneer het wel of niet iets wordt, wanneer de verkennende fase voorbij is? Wat ik wel weet is dat dit nu nog niet het geval is. Ik kom zoveel tegen, bij mezelf en bij de ander waarover ik me onzeker en onrustig voel. Zijn het tekenen dat het niet klopt of is het gewoon zo dat ik nu al dingen tegen kom waaraan ik zal moeten wennen. Dat de compromissen al moeten worden gesloten, het inleveren al begint? Mijn twijfel is er regelmatig. Is dat slecht? Wat een watje ben ik toch, een puber op liefdespad voel ik me. Waarom kan ik geen zelfverzekerde vrouw van de wereld zijn die dit gewoon doet? Wat is er nog veel te leren!
Wanneer en waardoor kan een mens zekerder worden? Hoeveel moet er kloppen tussen twee mensen? Hoe ga je om met verschillen? Ik wilde het en krijg het, in de overtreffende trap.
Klopt, er is veel te leren. Even dacht ik weer dat ik ‘hem’ te pakken had. Na de tweede ontmoeting wist ik al: NEE! Misschien ben ik veel te wispelturig, hoor. Maak ik bij voorbaat al geen kans op een relatie als ik bij heftige interesse van die ander het contact verbreek, zodra hij het woord ‘samenwonen’ laat vallen? Hij was gewoon de juiste niet; daar hoefde ik niet eens lang over na te denken. Jij denkt wel veel en lang na….. kennelijk is hij zo speciaal dat hij voor jou de juiste zou kunnen zijn. Ik vind het een mooi proces om te volgen!
Ben ik nou te makkelijk? Ik heb op dit moment een geweldig contact, en hoewel het hier een jeugdliefde betreft zijn we beiden wezenlijk anders dan 20 jaar geleden, maar van vragen en inleveren is geen sprake, tot nu toe gaat het vanzelf. Ik weet het ook niet DGS, misschien zijn mannen wel makkelijker, als het goed voelt gaat het goed.
Wat betekent DGS?
De Gelukkige Single :-)