De Gelukkige Single

Meer en meer wordt me ook duidelijk dat ik allergisch ben kritiekloze bevestiging. Dat verwacht wordt dat je meedoet aan het spel van elkaar vlooien en tevreden stellen. Als ik jou vlooi, moet je mij ook vlooien, dan voelen we ons allebei goed en rustig. Ik ben dan toch bang dat er een hiaat zit in mijn opvoeding. Ik kan het niet en wil het niet. Het is me vreemd en staat me tegen.

Als iemand mij begint te bevestigen in mijn gedrag, zonder dat ik het gevoel heb dat er enige grond voor is dan wantrouw ik dat. Het legt me op dat ik dat fijn moet vinden. Ik vind het een minachting van mijn persoon, en wie mij zo bejegent kan vertrekken. Ik voel dit natuurlijk niet altijd zo sterk als nu, maar de stroming is er wel. En ik reageer er onbewust altijd op. En ik weet ook dat het lastig is om een partner te vinden die dit niet doet. Laat ik maar hopen dat er nog mensen rondlopen die net zo nietsociaal zijn als ik, wars van wat men verwacht.

PNP’s richten zich over het algemeen op de overeenkomsten, die moeten er zijn, anders is er geen liefde mogelijk. Ik voor mij denk dat je begint met liefde, die is er van het begin af aan, of niet. En dat het er dan om gaat om juist het spanningsveld dat de verschillen oproepen te koesteren en te laten bestaan. Er geen oorlog van maken, maar wel het te laten bestaan. Daar spelen zich de interessante stukken van je relatie af. En niet in de knusse bevestigen van elkaar liefde. Dat slaat dood als een biertje op een warme dag, in een vettig glas. Dat wil je toch ook niet?

Ik heb het gevoel dat ik iets kwijt ben. Geen idee waar het gevoel vandaan komt, maar het is er. Melancholisch en zwaar. Op een dag als vandaag mis ik E2, heb ik behoefte om te schuilen in iemands armen, mijn ogen dicht te doen en te wachten tot het over is. Ik wil niet spreken, niemand zien, en niets doen. Alleen schuilen in stilte. En wachten.

Ik wacht niet op jou,
niets dat me het laat weten,
Dus wacht ik op niets

Doet me een beetje denken aan de liefde die wordt beschreven in het boek dat ik nu lees. Ayn Rand, De eeuwige bron. Het boek is minder zoetsappig dan de titel doet vermoeden, en gaat om een groots en meeslepende liefde waarbij ze allebei liever niet voor de ander kiest, vanwege het gegeven dat je als je kiest voor elkaar elkaar toch gaat beknotten, dat je je gaat aanpassen. Dat willen ze niet. Ze willen het zuiver houden en dat houdt in dat ze elkaar eerder kwetsen dan liefhebben. Is de liefde zoals wij die kennen altijd een soort van gevoelscompromis? Omdat we bang zijn om alleen te zijn? Of omdat we niet om kunnen gaan met grootse liefde? Of bestaat die niet? Misschien wel, voor hen die zicht totaal kunnen overgeven? Misschien is dat wat ons tegenhoudt? Totale overgave? Veel vragen, geen antwoorden.

Had ik laatst sherry nodig voor een recept, dus een fles gekocht. En wat moet je dan toch met de rest? Opdrinken en herinneren.
In mijn jonge jaren, toen mijn vader nog leefde, gingen we een keer of zo per jaar naar het Wolvenbos. Dat was ons stukje bos.
Altijd veel werk aan de winkel en altijd vergezeld van een vuurtje met daarom verwarmde aangebrande worstenbroodjes een glaasjes sherry in kleine glaasjes. We waren daar altijd met een wisselende bezetting en ook met wisselend succes. Vooral als jongelingen waren we niet altijd gecharmeerd van de opgedragen taken. Wc-gat graven, bramen trekken, bok bouwen, zagen, slepen. De geur van de kippenboer, ja zo’n foute, naast ons bosje.

Maar is het niet zo dat , terugkijkend op je verleden, alles er anders uit gaat zien? Als ik nu bezig ben aan de sherry, komt het gevoel terug. En dan is er toch veel vrede in. Een groep mensen met ieder z’n ding. En dat is toch heel erg van het leven zelf. Geen oordeel meer, maar mildheid, en een mooie herinnering. Schenk mijn glaasje nog maar eens bij… Het leven is goed.

Ik krijg ook duidelijker wat ik in een relatie wil. En dat is wel iets anders dan wat ik had met E1. Wat ik had met E2 komt in de buurt, maar paste dus niet. Ik zoek wel een soort van heftigheid. Een gevoel waarin ik mezelf kan zijn. En dat is niet altijd even netjes, aardig en zeker niet altijd tactvol. Ik heb geleerd me aan te passen en kan dat ook, ik kan me heel netjes gedragen, vind dat zelfs ook wel leuk. Maar als de grens er is, dan is de grens er, en ik wil die niet meer laten voor wat die is. En een NP zou daar toch in mee moeten gaan, niet bang voor ruzie, iemand die tegen een stootje kan. Een harmoniemodel pas niet bij me, die zal ik wis en waarachtig gaan kwetsen. Lekker zwart/wit, maar dat is ook wel eens lekker om je wensen zo uit te drukken.

Het schrijven heeft even stilgelegen en ik weet ook niet hoe frequent ik zal doorgaan. Het lijkt er op dat er rust ontstaat in mijn leven. De verliefdheid op E2 heeft me die gebracht, uiteindelijk. Losser van E1 en de pijn over 2 niet te groot komt er nu meer van mezelf aan bod. Bovendien lijkt het er op dat er iets zich iets nieuws aandient. De overgang van vrouw naar mevrouw. Ken de ik de overgang van meisje naar vrouw al, rond mijn 35ste jaar, nu kom ik dus in de volgende levensfase. Een paar maanden had ikdeze gedacht al voor eth eerst en ik verbaasde mij daar over. ik had daar nog nooit over gehoord, nooit over nagedacht dat dat ook een fase zou gaan zijn. Maar het lijkt er wel op.

Het past ook helemaal, de nieuwe look is mevrouweriger, en het lijkt er ook op dat de overgang is ingezet. En dat is een heel duidelijk voelbare verandering.

Deze week raakte ik bij toeval op de koffie bij een oude kennis. Ze is enige tijd geleden ”ingeruild” door haar echtgenoot. Er ontstond al snel een lotgenotengesprek. Wat me dan opvalt is dat dergelijke processen altijd dezelfde lijnen lijken te volgen. Dat iemand weggaat kan gebeuren, maar we zijn beiden nog verbaasd over de respectloze manier waarop dat moet gebeuren. De dingen die E’s op de valreep nog menen te moeten zeggen, of in een vlaag van emoties zeggen. Onze conclusie was dat dat op zo’n moment echte kwaadheid moet zijn. Wie denken wij wel wie we zijn dat we de opstijgende ballonnetjes aan hun benen menen vast te kunnen houden (ik moet er bij opmerken dat er in beide gevallen kinderen in het spel zijn).  Het is dus blijkbaar zo: Ik wil weg, en jij mag nergens iets over zeggen want ik ben klaar met je. En zeg of vraag je iets dan stamp ik je met een aantal opmerkingen nog verder de grond in. Dat is overigens een meevaller, opeens blijkt er toch nog grond te zijn waar je dacht dat die onder je voeten was weggeslagen. Aldus hebben we beiden de bodem bereikt, des te eerder de weg naar boven zou je zeggen, maar nee: in beide gevallen gebeurt er vervolgens niets. Er wordt door de E’s geen enkele actie ondernomen om praktische en financieele zaken te gaan regelen en/of af te wikkelen.
Ben je mal, ze zouden eens van hun roze wolk afvallen. Wat gingen wij beiden denken, U raad het al: ze willen dit niet echt, ze komen wel terug. Dan komt er altijd een moment dat je inziet dat dat dus niet gaat gebeuren, en je je overigens ook afvraagt of je dat nog wel wil. Nu komt er een verschil, ik denk een verschil in benadering tussen man en vrouw. Ik heb E behoorlijk onder druk moeten zetten om de zaak eens in beweging te krijgen en na veel duw en trekwerk gebeurt wel wat. Ik heb dat mijn oude kennis ook aangeraden, al was het alleen maar om het proces van loslaten in gang te zetten. Ik heb haar ook gezegd dat ze zodra ze voor haar eigen belangen opkomt beschuldigd zal worden van wraak, maar dat ze dat naast zich neer moet leggen. E’s lijken niet te begrijpen dat opkomen voor je eigen welzijn ten koste kan gaan van hun welzijn en dat is iets wat tot in het belachelijke wordt uitvergroot. Daar hoort nog wel een kanttekening bij, het welzijn van de kleine mensen staat voorop, enige voorzichtigheid is dus wel geboden. Ik hoop dat ik het goed doe.