Omdat ik E2 zelf maar niet moet schrijven, omdat E2 een keuze heeft gemaakt en ik het daar mee eens was, omdat ik bang ben voor het grote zwijgen en de daardoor zo veelzeggende afwijzing, schrijf ik het hier maar.
Anders dan E2 denkt, omdat ik zo kort na E1 al weer iemand leuk kon vinden, zit het niet in m’n aard een periode zomaar los te laten, ik ben daar nog wel een tijdje mee bezig, te voelen hoe het is om weer zonder diegene te zijn en denk er ook (te?) veel over na.
Als ik dan aan ons denk en wat gezegd is in ons laatste telefoongesprek, over dat we in de basis verschillend zijn dan blijft dat maar door mijn hoofd malen. Vooral omdat ik het gevoel heb dat dat niet waar is. Of voor mij niet in ieder geval.
Ik heb juist het gevoel dat we in de basis niet veel anders zijn. Maar dat we allebei heel erg anders reageren als we onzeker of gespannen zijn, wat volgens mij was met de Kerst. Maar goed, onzekerheid kan natuurlijk net zo goed een reden zijn om iets dat nog zo pril is ook weer te stoppen, maar ik merk dat dat niet is wat ik wil. Ik heb het gevoel dat het misschien toch wel wat heel snel weer over is. Alsof we elkaar niet de kans hebben gegeven.
Misschien zie ik het wel helemaal niet goed, en speelden er bij E2 nog dingen die niet verteld zijn.
Want wat zijn voor de onoverkomelijke dingen, als E2 zegt dat we in de basis zo anders zijn?
Dat we zo anders staan in ons gevoel voor orde? Kunnen we daarin niet naar elkaar toegroeien?
Dat we maatschappelijk zo anders zijn? Nog iets anders?
Ik weet het, ik moet me inhouden, niet werkelijk een mail versturen met een dergelijke tekst. Ik moet wegblijven, afstand nemen en afscheid nemen. Maar ik had ons toch graag een kans gegeven.
En misschien stuur ik hem alsnog wel, de neiging is erg groot. En misschien kan ik dan beter de duidelijkheid hebben van zwijgen, dan de onzekerheid van het niet gestuurd te hebben. Wat te doen?
Wat een dilemma…. ik weet ook niet zo goed wat raadzaam is. Het ligt er ook een beetje aan, denk ik, hoe het uiteindelijke afscheid is geweest. Overduidelijk definitief, of toch nog met de deur op een kier? In het laatste geval zou ik de mail sturen. Misschien trouwens ook in het eerste geval wel. Sterkte!
Haha, lekkere raadgever ben jij! Wel of niet, kan allebei :)
Ik denk dat mijn enige echte raad kan zijn dat ik alleen moet mailen als ik zelf echt nog iets zou willen met E2. Dan zou ik stom zijn als ik het niet deed. En daarvoor zit ik nu nog even te veel in de achtbaan.
Ik geloof niet dat op het moment van afscheid de deur op een kier stond, niet bij E2 en niet bij mij.