Soms moet je ineens iets doen wat je niet gewend bent te doen, en ook helemaal niet leuk vindt om te doen. En dan terwijl het een goede stap is. Een stap om meer voor jezelf op te komen, niet zomaar alles laten gebeuren omdat een ander een beslissing neemt.

Ik heb het hier over een financieel verschil waarin ik nu met E1 terecht ben gekomen. Ik schreef er al eerder over. De reactie van E1 is nu dat het een eigen keuze was om een andere baan te nemen. Dus nu komt het er op aan hoe ik ga reageren. En net met kloppend hart dus een mail gestuurd over mijn standpunt en dat ik het niet eens ben dat ik meer moet gaan betalen. Kloppend hart want ik wil dit niet zo doen. Het past niet erg in mijn aard om mensen op deze manier te confronteren en toch is het nodig. Het is nodig om op te komen voor mijn eigen belangen en niet bang te zijn voor de reactie van de ander. En toch voel ik een lichamelijke reactie op het versturen. Mijn hart klopt stevig en ik heb even moeite met slikken. Het voelt als hardheid wat ik doe, en dat wil ik niet. En toch is het dat niet, zorg ik gewoon voor mezelf. Waar ben ik bang voor? Dat E1 mij hard zal vinden? Dat E1 in de problemen komt door mijn keuze? Maar heeft E1 dan rekening gehouden met mij van te voren? Nee. En waarom zou ik het belang van de ander boven dat van mij moeten stellen? Als ik ineens een paarhonderd euro per maand minder te besteden heb moet ik dat maar gewoon laten gebeuren, zonder meer? Ik weet wel wat beters voor mijn geld dan E1 te ondersteunen in een keuze als ik het geld zelf goed kan gebruiken.

Nee, rationeel gezien doe ik er goed aan om hierop te reageren zoals ik nu doe, maar dat wil niet zeggen dat het me makkelijk af gaat. Want eigenlijk gun  ik het E1 ook om iets te gaan doen wat echt leuk is. En is het lullig als E1 daarom in de financiële problemen zou komen, al is dat nog helemaal niet gezegd. Dat vul ik dan maar weer in, om mezelf een rotgevoel te geven? Geen idee. Ik zou trouwens ook niet echt in de financiële problemen komen, maar een paarhonderd euro is een paarhonderd euro, dat zijn elke maand net de leuke extra’s; leuke kleren, reisjes naar het zuiden voor een flitsbezoekje aan vrienden, boeken, uitjes en meer. En wat als ik een PNP tref? Daarvoor moet ik misschien wel kunnen reizen, toch? Afwachten maar op de reactie van E1. En dan weer verder zien. Want eenduidig zijn de dingen nooit, ook al lijken ze simpel. Alles loopt in proces en is in verandering.