Verdorie zeg, het hele gedoe begint gewoon van voren af aan. Het moeten loslaten van iemand aan wie ik al gehecht ben geraakt. Natuurlijk duurde het korter dan kort, maar toch moet hetzelfde proces blijkbaar weer worden doorlopen. De twijfel, het gemis, de hoop dat het eigenlijk anders zou kunnen. Mails schrijven, nee, niet versturen (nog niet). Op zich zou dat al een reden kunnen zijn om niet te snel weer in een liefdesrelatie te storten. De stemmingen wisselen zo in het begin heel snel, van afstandelijk, rationeel, naar stuiterend emotioneel. Ik moet mezelf dwingen om naar buiten te gaan, lopen, ook al is het koud en winderig. En mezelf steeds ook maar voorhouden dat het niets kan worden met E2, en mezelf niet gelovend als ik dat zeg.

Ik wil ook helemaal niet meer in dit huis zitten, in de middle of nowwhere. Ik wil naar het leven, gezien worden en mensen om me heen weten. Al denk ik niet dat me dat een beter gevoel zou geven. Er zou meer afleiding zijn, dat klopt, maar is dat de oplossing? Ik zou hier ook de tv aan kunnen zetten, wat ik niet doe want daar is echt niks op te vinden. Dus ik duik maar in boeken en probeer met te zetten aan de studie. Waar ik natuurlijk nu ook ernstige twijfel heb. Wat moet ik daarmee, ik ben helemaal niet geschikt als coach. Ik ben veel te wispelturig en ongeduldig. Wat moet ik nou? Als emotionele romanticus anderen bijstaan in hun proces? Ik zie het niet voor me, maar ik ga door natuurlijk.