Had ik laatst sherry nodig voor een recept, dus een fles gekocht. En wat moet je dan toch met de rest? Opdrinken en herinneren.
In mijn jonge jaren, toen mijn vader nog leefde, gingen we een keer of zo per jaar naar het Wolvenbos. Dat was ons stukje bos.
Altijd veel werk aan de winkel en altijd vergezeld van een vuurtje met daarom verwarmde aangebrande worstenbroodjes een glaasjes sherry in kleine glaasjes. We waren daar altijd met een wisselende bezetting en ook met wisselend succes. Vooral als jongelingen waren we niet altijd gecharmeerd van de opgedragen taken. Wc-gat graven, bramen trekken, bok bouwen, zagen, slepen. De geur van de kippenboer, ja zo’n foute, naast ons bosje.

Maar is het niet zo dat , terugkijkend op je verleden, alles er anders uit gaat zien? Als ik nu bezig ben aan de sherry, komt het gevoel terug. En dan is er toch veel vrede in. Een groep mensen met ieder z’n ding. En dat is toch heel erg van het leven zelf. Geen oordeel meer, maar mildheid, en een mooie herinnering. Schenk mijn glaasje nog maar eens bij… Het leven is goed.