Deze week raakte ik bij toeval op de koffie bij een oude kennis. Ze is enige tijd geleden ”ingeruild” door haar echtgenoot. Er ontstond al snel een lotgenotengesprek. Wat me dan opvalt is dat dergelijke processen altijd dezelfde lijnen lijken te volgen. Dat iemand weggaat kan gebeuren, maar we zijn beiden nog verbaasd over de respectloze manier waarop dat moet gebeuren. De dingen die E’s op de valreep nog menen te moeten zeggen, of in een vlaag van emoties zeggen. Onze conclusie was dat dat op zo’n moment echte kwaadheid moet zijn. Wie denken wij wel wie we zijn dat we de opstijgende ballonnetjes aan hun benen menen vast te kunnen houden (ik moet er bij opmerken dat er in beide gevallen kinderen in het spel zijn).  Het is dus blijkbaar zo: Ik wil weg, en jij mag nergens iets over zeggen want ik ben klaar met je. En zeg of vraag je iets dan stamp ik je met een aantal opmerkingen nog verder de grond in. Dat is overigens een meevaller, opeens blijkt er toch nog grond te zijn waar je dacht dat die onder je voeten was weggeslagen. Aldus hebben we beiden de bodem bereikt, des te eerder de weg naar boven zou je zeggen, maar nee: in beide gevallen gebeurt er vervolgens niets. Er wordt door de E’s geen enkele actie ondernomen om praktische en financieele zaken te gaan regelen en/of af te wikkelen.
Ben je mal, ze zouden eens van hun roze wolk afvallen. Wat gingen wij beiden denken, U raad het al: ze willen dit niet echt, ze komen wel terug. Dan komt er altijd een moment dat je inziet dat dat dus niet gaat gebeuren, en je je overigens ook afvraagt of je dat nog wel wil. Nu komt er een verschil, ik denk een verschil in benadering tussen man en vrouw. Ik heb E behoorlijk onder druk moeten zetten om de zaak eens in beweging te krijgen en na veel duw en trekwerk gebeurt wel wat. Ik heb dat mijn oude kennis ook aangeraden, al was het alleen maar om het proces van loslaten in gang te zetten. Ik heb haar ook gezegd dat ze zodra ze voor haar eigen belangen opkomt beschuldigd zal worden van wraak, maar dat ze dat naast zich neer moet leggen. E’s lijken niet te begrijpen dat opkomen voor je eigen welzijn ten koste kan gaan van hun welzijn en dat is iets wat tot in het belachelijke wordt uitvergroot. Daar hoort nog wel een kanttekening bij, het welzijn van de kleine mensen staat voorop, enige voorzichtigheid is dus wel geboden. Ik hoop dat ik het goed doe.