Doet me een beetje denken aan de liefde die wordt beschreven in het boek dat ik nu lees. Ayn Rand, De eeuwige bron. Het boek is minder zoetsappig dan de titel doet vermoeden, en gaat om een groots en meeslepende liefde waarbij ze allebei liever niet voor de ander kiest, vanwege het gegeven dat je als je kiest voor elkaar elkaar toch gaat beknotten, dat je je gaat aanpassen. Dat willen ze niet. Ze willen het zuiver houden en dat houdt in dat ze elkaar eerder kwetsen dan liefhebben. Is de liefde zoals wij die kennen altijd een soort van gevoelscompromis? Omdat we bang zijn om alleen te zijn? Of omdat we niet om kunnen gaan met grootse liefde? Of bestaat die niet? Misschien wel, voor hen die zicht totaal kunnen overgeven? Misschien is dat wat ons tegenhoudt? Totale overgave? Veel vragen, geen antwoorden.