Het is een prachtig woord, zwalken. Het heeft iets vloeibaars, iets los. Maar niet alleen dat. Er spreekt ook iets richtingloos uit. Zoeken naar waarheen te gaan. Van links naar rechts, een stukje terug en weer verder. Zo voelt mijn beweging op dit moment. De richting wordt wel steeds meer zichtbaar, maar ik ga er nog niet rechtstreeks heen.

Zo voelt het. Ik zwalk tussen mijzelf en mijn patronen. En die geven dus allebei een andere richting aan. De schommelingen zijn zo sterk dat ik er af en toe gewoon zeeziek van ben. Langzaam wordt de nieuwe richting en gestalte zichtbaar. Een mooie, sterke gestalte, maar nu nog onwennig. De gestalte weet zich ook nog vaak aan mijn zichtveld te onttrekken en dan val ik terug in oude patronen, sferen en gedachten. Maar minder sterk, want er is nu ook iets nieuws dat zich niet meer laat wegzetten.

De oude gedachten en sferen? Oud gedrag: Denken voor de ander, over de ander, ga niet weg, houd van mij.Wat moet ik doen om je te behouden? Altijd alert op signalen van vertrek, van terugtrekken van liefde.
Nieuwe gedachten? Wat is mijn gedachte erbij, mijn principe van waaruit ik wil leven? Wat is goed voor mij? Wat klopt? En vandaar uit zoeken naar wat er gezamenlijk is en kan. Waar wil ik heen, en hoe kom ik daar?
Nee, ik wil niet alleen voor mezelf leven, daar gaat het niet om. Maar ik wil ook niet meer leven om een ander niet kwijt te raken. Als een ander niet wil dan doe je er niets aan. En als een ander het niet met mij eens is, ook goed. Stoere woorden.

Soms moet je ineens iets doen wat je niet gewend bent te doen, en ook helemaal niet leuk vindt om te doen. En dan terwijl het een goede stap is. Een stap om meer voor jezelf op te komen, niet zomaar alles laten gebeuren omdat een ander een beslissing neemt.

Ik heb het hier over een financieel verschil waarin ik nu met E1 terecht ben gekomen. Ik schreef er al eerder over. De reactie van E1 is nu dat het een eigen keuze was om een andere baan te nemen. Dus nu komt het er op aan hoe ik ga reageren. En net met kloppend hart dus een mail gestuurd over mijn standpunt en dat ik het niet eens ben dat ik meer moet gaan betalen. Kloppend hart want ik wil dit niet zo doen. Het past niet erg in mijn aard om mensen op deze manier te confronteren en toch is het nodig. Het is nodig om op te komen voor mijn eigen belangen en niet bang te zijn voor de reactie van de ander. En toch voel ik een lichamelijke reactie op het versturen. Mijn hart klopt stevig en ik heb even moeite met slikken. Het voelt als hardheid wat ik doe, en dat wil ik niet. En toch is het dat niet, zorg ik gewoon voor mezelf. Waar ben ik bang voor? Dat E1 mij hard zal vinden? Dat E1 in de problemen komt door mijn keuze? Maar heeft E1 dan rekening gehouden met mij van te voren? Nee. En waarom zou ik het belang van de ander boven dat van mij moeten stellen? Als ik ineens een paarhonderd euro per maand minder te besteden heb moet ik dat maar gewoon laten gebeuren, zonder meer? Ik weet wel wat beters voor mijn geld dan E1 te ondersteunen in een keuze als ik het geld zelf goed kan gebruiken.

Nee, rationeel gezien doe ik er goed aan om hierop te reageren zoals ik nu doe, maar dat wil niet zeggen dat het me makkelijk af gaat. Want eigenlijk gun  ik het E1 ook om iets te gaan doen wat echt leuk is. En is het lullig als E1 daarom in de financiële problemen zou komen, al is dat nog helemaal niet gezegd. Dat vul ik dan maar weer in, om mezelf een rotgevoel te geven? Geen idee. Ik zou trouwens ook niet echt in de financiële problemen komen, maar een paarhonderd euro is een paarhonderd euro, dat zijn elke maand net de leuke extra’s; leuke kleren, reisjes naar het zuiden voor een flitsbezoekje aan vrienden, boeken, uitjes en meer. En wat als ik een PNP tref? Daarvoor moet ik misschien wel kunnen reizen, toch? Afwachten maar op de reactie van E1. En dan weer verder zien. Want eenduidig zijn de dingen nooit, ook al lijken ze simpel. Alles loopt in proces en is in verandering.