Ik overweeg het wel eens, de mogelijkheid om met iemand in zee te gaan, alleen voor seks. Gewoon alleen genieten, geen verplichtingen en gedoe. Zou toch fijn zijn gewoon voor af en toe, denk ik dan. Dat lost toch een deel van het gemis op.
Maar als ik dan een uitnodiging krijg via een datingsite, die mij wel wil ontmoeten, die wel seks met me wil, bedank ik toch vriendelijk voor de eer. Ik vind het direct een onaangename gedachte :-). En, alleen seks bestaat overigens ook niet voor mij. Daaraan vast zit meteen meer. Verliefdheid of gedoe. Dus dan toch maar weer wachten tot een goede match voorbijkomt gewandeld. Even goed mijn ogen open houden, want missen moet ik die kans natuurlijk niet.
Ik had eerder nooit kunnen denken dat ik het ooit zou zeggen: Na het laatste half jaar weet ik uit ervaring dat alleen seks om seks lang zo leuk niet is als de liefde bedrijven. Het heet tenslotte niet voor niets zo.
Ik sluit me volkomen bij Ed aan. Tel er de bittere smaak achteraf bij op…. niets voor mij!
Na jaren sex gehad te hebben in een vaste relatie, heb ik nu een keer echt de liefde bedreven met een complete vreemde, zo zou het altijd moeten zijn!!
Op deze manier kun je dus als “single” vreemdgaan. Dus vreemdgaan heeft niks te maken met het feit of je getrouwd bent of niet. Het heeft te maken met of je er liefde bij wilt voelen of niet.
Je kunt niet de “liefde” bedrijven met een vreemde. Je kunt alleen lust verkrijgen bij een vreemde. Zo gauw je liefde gaat voelen, wordt de vreemde een vriend.
Ik hoop ook voor jou, dat je geliefde even geen vreemde voor je was, maar iemand voor wie je liefde voelde. Ik kan echter nooit zo goed begrijpen hoe je zo iemand weer kunt laten gaan, als je eenmaal die liefde hebt gevoeld. Heeft dat te maken met bindingsangst of verlatingsangst of met angst om verantwoordelijk te worden voor “iets” in een relatie met “iemand anders”. Zou je me dat eens uit kunnen leggen.