Meer en meer wordt me ook duidelijk dat ik allergisch ben kritiekloze bevestiging. Dat verwacht wordt dat je meedoet aan het spel van elkaar vlooien en tevreden stellen. Als ik jou vlooi, moet je mij ook vlooien, dan voelen we ons allebei goed en rustig. Ik ben dan toch bang dat er een hiaat zit in mijn opvoeding. Ik kan het niet en wil het niet. Het is me vreemd en staat me tegen.

Als iemand mij begint te bevestigen in mijn gedrag, zonder dat ik het gevoel heb dat er enige grond voor is dan wantrouw ik dat. Het legt me op dat ik dat fijn moet vinden. Ik vind het een minachting van mijn persoon, en wie mij zo bejegent kan vertrekken. Ik voel dit natuurlijk niet altijd zo sterk als nu, maar de stroming is er wel. En ik reageer er onbewust altijd op. En ik weet ook dat het lastig is om een partner te vinden die dit niet doet. Laat ik maar hopen dat er nog mensen rondlopen die net zo nietsociaal zijn als ik, wars van wat men verwacht.

PNP’s richten zich over het algemeen op de overeenkomsten, die moeten er zijn, anders is er geen liefde mogelijk. Ik voor mij denk dat je begint met liefde, die is er van het begin af aan, of niet. En dat het er dan om gaat om juist het spanningsveld dat de verschillen oproepen te koesteren en te laten bestaan. Er geen oorlog van maken, maar wel het te laten bestaan. Daar spelen zich de interessante stukken van je relatie af. En niet in de knusse bevestigen van elkaar liefde. Dat slaat dood als een biertje op een warme dag, in een vettig glas. Dat wil je toch ook niet?