Het is een prachtig woord, zwalken. Het heeft iets vloeibaars, iets los. Maar niet alleen dat. Er spreekt ook iets richtingloos uit. Zoeken naar waarheen te gaan. Van links naar rechts, een stukje terug en weer verder. Zo voelt mijn beweging op dit moment. De richting wordt wel steeds meer zichtbaar, maar ik ga er nog niet rechtstreeks heen.

Zo voelt het. Ik zwalk tussen mijzelf en mijn patronen. En die geven dus allebei een andere richting aan. De schommelingen zijn zo sterk dat ik er af en toe gewoon zeeziek van ben. Langzaam wordt de nieuwe richting en gestalte zichtbaar. Een mooie, sterke gestalte, maar nu nog onwennig. De gestalte weet zich ook nog vaak aan mijn zichtveld te onttrekken en dan val ik terug in oude patronen, sferen en gedachten. Maar minder sterk, want er is nu ook iets nieuws dat zich niet meer laat wegzetten.

De oude gedachten en sferen? Oud gedrag: Denken voor de ander, over de ander, ga niet weg, houd van mij.Wat moet ik doen om je te behouden? Altijd alert op signalen van vertrek, van terugtrekken van liefde.
Nieuwe gedachten? Wat is mijn gedachte erbij, mijn principe van waaruit ik wil leven? Wat is goed voor mij? Wat klopt? En vandaar uit zoeken naar wat er gezamenlijk is en kan. Waar wil ik heen, en hoe kom ik daar?
Nee, ik wil niet alleen voor mezelf leven, daar gaat het niet om. Maar ik wil ook niet meer leven om een ander niet kwijt te raken. Als een ander niet wil dan doe je er niets aan. En als een ander het niet met mij eens is, ook goed. Stoere woorden.