Hoi, Ik weet niet goed wat te schrijven behalve mijn verhaal.
Ik ben sinds een maand of 4 alleen voor het eerst na 29 jaar. Het is mijn eigen keuze geweest, maar het valt niet mee.
Ik heb het gevoel langzaam tot een kluizenaar te promoveren. Vrienden maken en nieuwe mensen leren kennen, wel, ik heb nooit geleerd hoe dat moest. Ik had altijd mijn gezin, maar 2 van de 3 kinderen zijn gaan samenwonen en de jongste is terug naar haar vader. Momenteel heb ik vakantie, goh fijn zeg, sluit me alleen maar meer op, maar ik besef ook wel dat ik niet alleen maar kan werken. Elke dag kost het me meer moeite om de deur uit te gaan voor wie niemand op mijn kinderen na weet dat ik besta. Mijn ex, ja die wil me wel terug maar ik niet. Nu hoop ik door middel van dit schrijven dat er mensen zijn die begrijpen wat ik bedoel en misschien hetzelfde ervaren waar ik misschien weer wat van kan leren. Hoe zet ik mijn leven op poten zonder dat ik gek word of een kluizenaar?
In iedergeval alvast bedankt voor enige reactie.
feb11
Het valt niet mee om na zo’n lange tijd samen, er opeens alleen voor te staan, weet ik uit ervaring. Kijk eens om je heen, leg nieuwe contacten in je eigen buurt en verbaas je over hoeveel mensen in hetzelfde schuitje zitten als jij. Contact met lotgenoten werkt helend. En besef dat die ander het misschien net zo moeilijk vindt als jij, om alleen verder te moeten. Ik wens je veel sterkte; neem de tijd om te verwerken en een nieuwe start te maken.
Hoi.. Aan de andere kant ben je wel sterk geweest. Je hebt een keuze gemaakt in je leven. En dat is zo moeilijk. (weet ik uit ervaring) Ik denk dat het allemaal wel goed komt met je! Iig welkom in de digitale wereld. ;-)