Ik zal wat van het verleden benoemen zodat misschien voor mezelf duidelijk word waarom ik heb gedaan wat ik heb gedaan. Ik was 16 toen ik mijn ex ontmoette en een jaar later woonde we samen in het huisje van mijn half broer. Ik was 21 toen mijn dochtertje geboren werd ze was het mooiste op de hele wereld.
Alleen ze was een huilbaby en ik heb haar de eerste 4 á 5 maanden in een buikzak gedragen voor 24 uur per dag, geen wonder dat ik zo’n hechte band heb met haar. Aan mijn ex hoefde ik niet te vragen of hij het over wilde nemen dat deed hij toch niet hij was s’nachts wakker ivm de bakjes zo heette dat toen, de zendbak en over dag sliep hij en moest iedereen stil zijn op mijn 22 ste werd mijn zoon geboren god dat was het mooiste knulletje die ik ooit gezien hebt.

Dat was hij voor mij maar voor zijn vader was en is hij altijd een bedreiging geweest, althans zo zie ik het hij moest het altijd ontgelden tot op heden hij is nu 23 jaar en werkt bij de zelfde baas als zijn vader. Op mijn 26ste kreeg ik tot mijn verbazing nog een dochter zij was het liefste meisje wat ik ooit had gezien, toen kwam de omslag bij mijn ex zij was immers zijn prinsesje de andere twee deden er niet toe. Ik heb al die jaren gezorgd voor mijn gezin dat was mijn wereld ik heb geprobeerd om het allemaal goed te laten verlopen en daarbij fouten gemaakt.

Als ik terug kijk op die tijd vraag ik me af waarom ik nooit eerder ben weg gegaan, begrijp me niet verkeerd ik verwijt hem niks, ook ik heb schuld. Ik heb altijd toegelaten dat hij me behandelde als een voetveeg, hier kwam verandering in toen ik per ongeluk de opleiding ziekenverzorgster in rolde, iets wat ik altijd heb willen doen. Dit veranderde mij totaal, ik zag hoe het anders kon, ik wilde het ook gelukkig zijn, een lieve man, geen ruzie en gelijke behandeling voor mijn kinderen. Toch heeft het nog zeker bijna 10 jaar geduurd voor ik weg ging bij hem.

Ik ben nu 46 jaar oud heb 3 vreselijk lieve kinderen en zelfs 2 kleinkinderen, maar ik voel me alsof mijn leven nu voorbij is. Ik ben op zoek naar iets wat misschien niet bestaat, wie zal het zeggen. Ze zeggen op ieder potje past een dekseltje, maar ik denk dat mijn potje misvormd is na al die jaren. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan wat anderen over me zullen denken, terwijl dit juist het minste is waar ik me druk over zou moeten maken. Nu misschien dat er toch wat wrok zit bij me maar ook weer niet.

Ik merk wel dat ik uren zou kunnen typen over mezelf maar ik hou er nu even mee op moet erover nadenken wat ik zoal heb geschreven, ik hoop wel dat ik reacties en feedback ontvang van anderen zodat ik misschien kan leren hoe fout het is gegaan.