De Gelukkige Single

En zo kwam afgelopen zaterdag, een mooie dag, mijn spruitjes waren bij me en het vloog me aan. Zakelijk gaat het prima, prive geen klagen, ik leer zoveel leuke mensen kennen en daarbij ook zoveel over mezelf dat ik dit stuk eigenlijk niet eens wil missen. Totdat je de tafel gaat dekken voor drie, er brak iets. Een overweldigend gevoel van verdriet en wanhoop kwam over me. Maar daar was de allesverzachtende oplossing: valse hoop. Je gaat je bedenken hoeveel er niet klopt, hoe ze bezig is alle verantwoordelijkheden voor hetgeen ze doet en zegt naar anderen af te schuiven, hoe slecht ze eruit ziet. Ik weet dat ze twee gezichten heeft en dan ga je hopen dat het andere gezicht weer komt, dat alles nog goed kan komen. En dat balsemt dan. Hoe gek wil ik mezelf maken zie ik nu weer. Ze zit in de beste en in de slechtste hoeken van mijn ziel. Ik moet hier vanaf, vooral omdat het doorleven in de weg staat. Ik verkondig graag: “altijd je hart volgen” maar dit hart heeft af en toe nog flink wat sturing nodig.

De tijd is er dat ik nog weet wat we vorig jaar samen deden in deze tijd. Over een maand is het een jaar geleden. Dat maakt dat ik me er meer en meer van bewust ben en dat het sterker leeft dan voorheen. En vandaag, weer koud en grijs, na een paar heerlijke en mooie dagen, zie ik om me heen en zie stellen om me heen die gelukkig zijn. Mensen die in een samenhang leven die ik mis. Ik voel me alleen staand, niet verbonden met iemand. Sterke gewaarwording en dat maakt verdrietig. Dat maakt dat ik onder wil duiken en deze periode voorbij laten gaan. Dat ik me weer verbonden wil voelen, het verlangen voel dit te ervaren. Me samen te kunnen voelen met iemand. Vooral het gewone dagelijkse te kunnen delen. Samen de boodschappen te doen, de stad in te gaan, op bezoek te gaan bij vrienden en familie. Of gewoon het huishouden te doen, te koken, te vrijen. Elkaar gewoon even vastpakken, een sms’je als je niet bij elkaar bent. Zeggen dat ik van de ander houd, te weten dat er iemand van me houdt. Echt een dag van gemis en verlangen.

Sinds kort houd ik me bezig met de mol. Niet alleen omdat hij mijn tuin omwoelt en ik dus actief ben om de grond weer te egaliseren, maar ook om andere redenen. Daarover later meer. Waarom ik nu schrijf is omdat ik nu snap waarom Talpa Talpa genoemd werd. Talpa is het geslacht van in Europa levende mollen. En zij vallen weer onder Talpidea.
Zie hieronder
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Soricomorpha (Mollen en Spitsmuizen)
Familie: Talpidae (Mollen)
Geslacht: Talpa

Dit was waarschijnlijk publiek geheim, maar omdat ik de tv enzoverder niet zo volg heb ik daar dan geen weet van, en doe ik op mijn eigen manier een ontdekking. Daar houd ik van.

Leuk om te merken dat ik de laatste maand ongeveer meer vrouwen van mijn eigen leeftijd ontmoet, tegenkom online en in het dagelijkse leven. Mijn twee exen waren 8 en 10 jaar jonger, en dat merk je. Hoe je het ook wendt of keert, je merkt het. Er zijn processen in het leven die doorloopt puur op leeftijd. Zoals dat je rond je 40ste keuzes gaat maken voor jezelf, voor wat jijzelf nu werkelijk wilt. Dus dat betekent eigenlijk dat ik niet iemand wil treffen die die fase nog door moet. Dacht ik tegelijkertijd, wat moet ik nou met iemand van mijn eigen leeftijd, of ouder? Dat zijn zulke oude vrouwen. Blijkt natuurlijk heel anders te zijn. Er zijn uiteraard mensen van tegen de 50 die al heel oud zijn, maar er zijn er ook genoeg die nog jong zijn. En verder is het dus gewoon zo dat de leeftijd ook waar is. Dus als dat oud is, dan is dat maar zo. Ik heb gene zin meer in jong en wild. Doe mij maar wat rustiger, er valt nog zoveel te beleven. Dat wil ik alleen niet meer op drukke wijze, maar relaxed. En niet dat ik stilsta of stram in de gewrichten ben. Ben actief, en beweeglijk. Drukte bedoel ik meer in gedrag en gedoe.

Al maanden schrijf ik mijn stukken en word ik door een aantal mensen trouw gevolgd hierin.
Al die tijd heb ik zorgvuldig vermeden me uit te spreken waar het om draaide om persoonlijk voornaamwoorden over de Ex.
Als om aan te tonen dat het voor het proces niet uitmaakt waar je focus ligt heb ik wel bewust steeds onder de oppervlakte gelaten of mijn E1 en E2 een man dan wel een vrouw is. Nu is dat proces toch wel een heel end gelopen en ik voel dat ik de ruimte zoek om me ook hier gewoon uit te spreken, niet meer omzichtig mijn zinnen op te bouwen, maar gewoon rechtstreeks het te kunnen hebben over al het vrouwelijk schoon dat, al dan niet aantrekkelijk voor mij, aan mijn oog voorbij trekt. Dus lieve mensen, of je het al had geraden, of dat het als een schok komt, of dat dat je eerste gedachte is: Boeie!, mijn exen zijn vrouw. Op een enkele man in een duister verleden na.

Ik kan hierbij meteen aangeven dat ik niet gek ben op Vrouwen, ook niet op mannen. Eigenlijk ben ik niet gek op de mensheid als zodanig. De meeste mensen zijn vervelend. Ik pik de krenten uit de pap en ga met hen om die waarachtig in het leven proberen te staan. En soms wordt ik dan verliefd, en dat is dan altijd een vrouw.

So be it!

En we gaan door zoals we gewend zijn, klagend, lachend en altijd zoekend naar de juiste woorden.

Randweg Eindhoven

Waar een mens al niet blij van kan worden! Ik zit best af en toe in de auto, naar het zuiden en weer terug naar de stilte. En deze week reed ik op de nieuwe randweg van Eindhoven. En wat een zaligheid! Een pracht van een rondweg, een volwassen randweg mag ik wel zeggen. Met interessante overwegen en daar overheen wegen. Wat een pracht van een dans van asfalt en auto’s. En nee, ik ben niet geil op auto’s ofzo, ik rijd een oud golfje en die doet het hartstikke goed, al had E2 er bezwaar tegen omdat er geen airbag inzat. En de schoonheid van hoe iets bedacht is op een tekentafel en hoe het op de aarde wordt neergelegd. Ik zou bijna willen dat ik wegenbouwer was geworden. Je wordt er zo razend doorheen geleid dat ik helaas geen tijd heb gehad mijn telefoon te pakken en er een foto van te maken. En het asfalt is ook nog eens stil.

Als het een normale 8-baans weg zou zijn geweest zou het hectisch zijn geweest van allerlei heen en weer schietend verkeer. Maar deze opzet, met A2 en N2, gescheiden van elkaar maar wel naast elkaar, maakt de weg toch ruim, en zonder de drukte. Heerlijk. Jammer dat het op 3 uur rijden van hier is :) Ik doe het hier met de talloze rotondes waar Friesland zo dol op is. Rotondes op 80 wegen, en tractoren voor en achter je. Dat is een heel ander gevoel.

De Handwas

Bij het kopen van een nieuwe outfit zat ook het nodige spul dat alleen met de hand gewassen mag worden. Shit, daar had ik even geen rekening mee gehouden. Mooie spullen blijven het mooist als je er ook met zorg mee omgaat.  Dus, na het al wekenlang te hebben uitgesteld, toch maar steeds weer een tijdje buiten hangen, vandaag me toch maar gewaagd aan de actie. Gootsteen vol laten lopen, beetje sop erin, geen Sunlight, en de stukken erin. Handen in het water en een beetje kneden als met deeg voor een vers broodje.

En gaandeweg geeft mijn lichaam een oude herinnering bloot. De spieren en de beweging brengen me terug, eerst nog vaag maar steeds duidelijker wordt het beeld van een periode in den Bosch. Een verdieping in een pand boven de kroeg die ik deel met 2 anderen. Er is geen wasmachine in huis, alleen een krachtige losse centrifuge. De douche, die gelukkig heel ruim is, staat bijna continue gevuld met teilen en emmers met was die staat te weken. En een terugkerende actie is het wassen en spoelen van de was. En dat heb ik blijkbaar lang genoeg gedaan om die herinnering blijvend in mijn lijf te prenten.

En ineens is het wassen ook niet meer een opgave, maar was eigenlijk wel lekker om te doen. Ritmische en rustig. Lang leve de levende herinnering.